روى عن امّ الفضل زوجة العبّاس بن عبد المطّلب مرضعة الحسين ( ع ) قالت : اخذ منّى رسول اللَّه ( ص ) : حسينا ايّام رضاعه فحمله ، فاراق ماء على ثوبه ، فاخذته بعنف حتّى بكى . فقال صلّى اللَّه عليه و آله : مهلا يا امّ الفضل انّ هذه الاراقة الماء يطهّرها فاىّ شىء يزيل هذا الغبار عن قلب الحسين ( ع ) . « 1 » امّ الفضل همسر عباس بن عبد المطلب دايهء حضرت حسين ( ع ) ميگويد : روزى رسول اكرم حسين را كه در آن موقع شير خوار بود از من گرفت و در آغوش كشيد . كودك لباس پيغمبر را تر كرد . من طفل را چنان بشدّت از پيغمبر جدا كردم كه گريان شد . حضرت به من فرمود : امّ الفضل آرام ، لباس مرا آب تطهير مىكند ولى چه چيز ميتواند غبار كدورت و رنجش را از قلب فرزندم حسين بر طرف نمايد . كودك شيرخوار با تمام ناتوانى جسم و جان ، مهر و محبت را ميفهمد ، تندى و خشونت را درك مىكند ، از مهربانى لذّت ميبرد ، و از خشونت آزرده خاطر ميگردد . تيرگيهائى كه از تندى و تعرّض مربى در روان كودك پديد مىآيد اثر نامطلوبى در ضمير باطن او ميگذارد و باعث تحقير شخصيتش مىشود . بر طرف كردن اين حالت روانى بسيار مشكل است . نبى اكرم ( ص ) بپرستار حضرت حسين ( ع ) ميفرمايد : لباس مرا آب تطهير مىكند ولى چه چيز ميتواند غبار كدورت و عقدهء حقارت را از قلب فرزندم بر طرف كند .

--> ( 1 ) هدية الاحباب صفحهء 176