چنين گفته است : و كان فينا كأحدنا يجيبنا اذا سألناه و يدنينا اذا اتيناه و نحن مع تقريبه لنا و قربه منّا لا نكلّمه لهيبته و لا نرفع اعيننا اليه لعظمته . فان تبسّم فعن اللّؤلؤ المنظوم : يعظّم اهل الدّين و يتحبّب الى المساكين . لا يخاف القوىّ ظلمه و لا ييأس الضّعيف من عدله . على ( ع ) در بين ما مانند يك فرد عادى ما بود ، بپرسشهاى ما جواب ميداد ، و چون نزد او ميرفتيم با علاقمندى بما نزديك ميشد . ولى اين همه قرب و نزديكى شخصيت بزرگ او را مبتذل و بىارزش نكرده بود . ابهت و عظمت او بما اجازهء حرفهاى ناروا و نگاههاى نابجا نميداد ، وقتى تبسم ميكرد گوئى لبهايش از روى مرواريد منظم كنار ميرفت . مردان با ايمان را بزرگ ميداشت و نسبت بمستمندان با محبت و مهر برخورد ميكرد . ستمگر نبود تا صاحبان قدرت از ظلمش خائف باشند ، در اقامهء حق ناتوان نبود تا ضعفا از عدلش مأيوس گردند . سفينه « عدا » صفحهء 170 وصيت در بستر مرگ يكى از جملات وصاياى على عليه السّلام اقامهء عدل و حمايت از مظلوم بود ، بفرزندان خود فرمود : كونوا للظّالم خصما و للمظلوم عونا . فرزندان عزيز همواره دشمن متجاوزين و ستمگران و يار مظلومان و ستمديدگان باشيد . نهج البلاغهء فيض صفحهء 968