بيت المال را بين تمام مردم بطور متساوى تقسيم ميكرد . كسانى در لباس دوستى و خيرخواهى به آن حضرت گفتند كه براى تحكيم پايه‌هاى حكومت و كسب قدرت بيشتر ، افراد مؤثر را مورد توجه مخصوص قرار دهد و آنان را از عطاياى زيادترى برخوردار سازد ، در جواب آنان فرمود : ا تأمروني ان اطلب النّصر بالجور فيما وليّت عليه . آيا به من ميگوئيد نسبت به مردمى كه بر آنان حكومت ميكنم ستم روا دارم و بر خلاف حق ، اموال آنها را به صاحبان زور و زر بدهم و بدين وسيله از آنان براى حفظ حكومت و ازدياد قدرت خود يارى بخواهم ؟ هرگز چنين نخواهم كرد . نهج البلاغه ، خطبهء 126 على ( ع ) در عهدنامهء مالك اشتر فرموده است : فاملك هواك و شحّ بنفسك عمّا لا يحلّ لك فانّ الشّحّ بالنّفس الانصاف منها فيما احببت و كرهت . و اشعر قلبك الرّحمة للرّعيّة و المحبّة لهم و اللّطف بهم و لا تكوننّ عليهم سبعا ضاريا تغتنم اكلهم حاكم بر هوى و تمايلات خود باش ، و در انجام خواهشهاى غير مشروع نفس خويش بخل كن ، زيرا با بخل بتمايلات نفسانى خويشتن ، بعدل موفق ميشوى و به آنچه مائلى يا بىميلى ، ميتوانى منصفانه عمل كنى . دل خود را بوظيفهء رحمت و محبت نسبت بمردم آگاه كن و در بارهء آنان مهربان باش . مبادا روش معاشرتت با مردم مانند جانور درنده‌اى باشد كه خوردن آنها را غنيمت بشمرى . نهج البلاغهء ملا فتح اللَّه صفحهء 475