دارد ، علاوه بر رواياتى كه در بارهء منع زدن كودكان رسيده است ، در قرنهاى گذشته فقهاء اسلام در رساله‌هاى عملى كه برنامهء وظائف روزانهء مسلمين است در اين موضوع صريحا فتوى داده‌اند . از رساله عملى « توضيح المسائل » « مسألهء 2816 - اگر به صورت كسى سيلى يا چيز ديگر بزند بطورى كه « صورت او سرخ شود بايد يك مثقال و نيم شرعى طلا كه هر مثقال « 18 نخود است بدهد . و اگر كبود شود 3 مثقال و اگر سياه شود « بايد 6 مثقال شرعى طلا بدهد . ولى اگر جاى ديگر بدن كسى « را بواسطهء زدن سرخ يا كبود يا سياه كند بايد نصف آنچه را « كه گفته شد بدهد . » « مسألهء 2820 - اگر بچه يكى از گناهان كبيره را انجام دهد ، « ولىّ يا معلم او ميتواند بقدرى كه ادب شود و ديه واجب نشود « او را بزنند . » « مسألهء 2821 - اگر كسى بچه‌اى را بطورى بزند كه ديه واجب « شود ، ديه مال طفل است . و اگر مرده ، بايد بورثهء او بدهد و « چنانچه مثلا پدر بچه ، بقدرى او را بزند كه بميرد ديهء او را « ورثهء ديگرش مىبرند و به خود پدر از ديه چيزى نميرسد . » از اين سه حكم الهى به خوبى استفاده مىشود كه بچه را نميتوان زد ، اگر پدر يا مادر يا معلم ببچه سيلى بزند كه صورتش سرخ يا كبود يا سياه شود ديه دارد ، و در موردى كه بچه مرتكب گناه كبيره شود اجازهء زدن تا حديست كه ديه واجب نشود . پدران و مادرانى كه فرزندان خود را در كودكى زده‌اند بطورى كه ديه واجب شده باشد ، مديونند و بايد ديه را بفرزندان خود بدهند ،