جوانان با ايمان براى آنكه از شرّ مشركين مصون باشند همه روزه براى اقامهء نماز بدرّه‌هاى اطراف مكّه ميرفتند و فريضهء يوميه را دور از چشم مخالفين انجام ميدادند . در يكى از روزها كه جمعى از جوانان مسلمان در يكى از درّه‌ها به نماز مشغول بودند گروهى از مشركين رسيدند و با مشاهدهء عبادت آنان ، لب به توبيخ و سرزنش گشودند و به آئين آنها بدگوئى كردند و كار آن دو گروه بزد و خورد كشيد . در آن ميان سعد بن مالك كه از سخنان مشركين و اهانت باسلام خشمگين شده بود با استخوان فك شتر ، سر يكى از آنها را شكست و خون جارى شد و اين اولين خونى بود كه در اسلام به زمين ريخته شد . در آن روزها مشركين در كمال قدرت و مسلمين در نهايت ضعف و ناتوانى بودند و زد و خورد با آنان ممكن بود بحوادث سنگين و خطرناكى منجر شود ولى جوانان كه خود را براى تحمل هر آزار و شكنجه‌اى آماده كرده بودند از دور نماى خطر نهراسيدند و در دفاع از حريم اسلام از كيفر نترسيدند . النّاس بامرائهم اشبه منهم بآبائهم . « 1 » مردم هر مملكت ساختهء دو محيط و تحت تأثير دو قدرت هستند : اوّل محيط خانواده و قدرت تربيتى پدران ، دوّم محيط كشور و رفتار هيئت حاكمه . ولى حضرت على ( ع ) قدرت نفوذ و تأثير هيئت حاكمه را در ساخت اجتماع از محيط خانواده و قدرت پدران زيادتر دانسته و فرموده است : شباهت مردم بهيئت حاكمهء خود از شباهت آنان بپدران خويش بيشتر است .

--> ( 1 ) بحار جلد 17 صفحهء 129