الشيخ محمد تقي فلسفي
182
الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع )
ارزش محبت محبت ، ريشهء اصلى شجرهء اخلاق و فضيلت و مايهء اساسى سجاياى انسانى است . محبت خداوند بمردم و محبت مردم به خدا ، حبّ پيغمبر و امام بامت ، و حبّ امت بپيغمبر و امام ، علاقه و محبت مسلمين به يكديگر ، سرمايهء اساسى دين است . در آيات قرآن شريف و روايات اسلامى محبت ، بسيار مهم تلقى شده تا جايى كه حضرت امام صادق عليه السّلام در ضمن حديثى فرموده است : هل الدّين الّا الحبّ ؟ « 1 » آيا حقيقت دين ، جز محبت و دوستى چيز دگرى است ؟ از محبت تلخها شيرين شود * از محبت مسها زرّين شود از محبت دردها صافى شود * و از محبت دردها شافى شود از محبت خارها گل مىشود * و از محبت سركهها مل مىشود از محبت سجن گلشن مىشود * بىمحبت روضه گلخن مىشود از محبت نار نورى مىشود * و از محبت ديو حورى مىشود از محبت حزن شادى مىشود * و از محبت غول هادى مىشود از محبت نيش نوشى مىشود * و از محبت شير موشى مىشود از محبت سقم صحت مىشود * و از محبت قهر رحمت مىشود از محبت مرده زنده مىشود * و از محبت شاه بنده مىشود طفلى كه از دوران اول كودكى به قدر كافى از مهر پدر و مادر بهره برده و از چشمهء گواراى محبت سيراب شده است روحى شاد و روانى با نشاط دارد .
--> ( 1 ) بحار جلد 23 صفحهء 122