عن ابان بن تغلب قال قال أبو عبد اللَّه عليه السّلام : أ ترى اللَّه اعطى من اعطى من كرامته عليه و منع من منع من هوان به عليه لا و لكنّ المال مال اللَّه يضعه عند الرّجل ودايع و جوّز لهم ان يأكلوا قصدا و يلبسوا قصدا و ينكحوا قصدا و يركبوا قصدا و يعودوا بما سوى ذلك على فقراء المؤمنين و يلمّوا به شعثهم فمن فعل ذلك كان ما يأكل حلالا و يشرب حلالا و يركب و ينكح حلالا و من عدا ذلك كان عليه حراما . ثمّ قال : لا تسرفوا انّ اللَّه لا يحبّ المسرفين . « 1 » امام صادق عليه السّلام به ابان بن تغلب فرمود : بنظرت مىآيد خداوند به كسى كه عطاى بسيار فرموده از اين جهت است كه او نزد پروردگار ، عزيز و ارزنده است . و كسى را كه از عطاياى خود محروم نموده از اين جهت است كه وى نزد خداوند ذليل و خوار است . هرگز چنين نيست . حقيقت اينست كه مال ، مال خداوند است و آن را بامانت نزد شخص متمكّن سپرده است و به امانت داران اجازه داده است كه از مال خداوند در راه تأمين غذا و لباس و انتخاب همسر و تهيّهء مركب خود به قدر معتدل و در خور شأن خويش استفاده كنند و ما زاد امانت خدا را به مسلمانان مستمند و از كار افتاده برگردانند و بدين وسيله پراكندگى آنان را جمع كنند . اگر كسى در مال خداوند اين چنين مشروع و معتدل تصرف نمايد آنچه را كه بهره‌بردارى كرده بر وى حلال است . و اگر جز اين عمل كند و بيش از اندازه در آن تصرف نمايد ناروا و حرام است . سپس فرمود : اسراف نكنيد كه خداوند دوستدار مسرفين نيست .

--> ( 1 ) سفينه ، « سرف » صفحهء 615