قال علىّ عليه السّلام : و ما الّذى نرى من خلقك و نعجب له من قدرتك و نصفه من عظيم سلطانك و ما تغيب عنّا منه و قصرت ابصارنا عنه و انتهت عقولنا دونه و حالت ستور الغيوب بيننا و بينه اعظم فمن فرغ قلبه و اعمل فكره ليعلم كيف اقمت عرشك و كيف ذرات خلقك و كيف علّقت في الهواء سمواتك و كيف مددت على مور الماء ارضك رجع طرفه حسيرا و عقله مبهورا و سمعه والها و فكره حائرا . « 1 » على عليه السّلام ميفرمايد : پروردگارا چيست آنچه را كه ما از آفريده‌هاى تو مىبينيم و با مشاهدهء آنها از قدرتت بشگفتى مىآئيم و آنها را به نشانهء سلطنت و فرمانروائى عظيمت توصيف مىكنيم ، و حال آنكه چيزهائى كه از ما پنهان است و چشم ما آنها را نمىبيند و عقلهاى ما از دركش وامانده و عاجز است و پرده‌هاى غيب ، آنها را از ما پوشيده است بمراتب بزرگتر و عظيم‌تر است . كسى كه دل را از هر توجّهى خالى كند و فكر خود را به كار اندازد و راه مطالعه و تحقيق را پيش گيرد براى آنكه بداند چگونه عرش عظيمت را بر پا داشته‌اى و چگونه مخلوقات خود را آفريده‌اى و چگونه آسمانهايت را در هوا معلّق نگاهداشته‌اى و چگونه زمينت را بر جريان سريع آب گسترده‌اى ، پس از مطالعهء بسيار سرانجام با ديدهء وامانده و اندوهگين ، با عقل شكست خورده ، با گوش از كار افتاده ، با انديشهء حيرت‌زده و سرگردان از اين سفر علمى و سير تحقيقى برميگردد .

--> ( 1 ) نهج البلاغه ، خطبهء 159