الشيخ محمد تقي فلسفي

390

الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع )

بيشتر در آبهاى كم عمق است . او با پاى بلندش مانند ديده‌بانى است كه روى برج مراقبت قرار گرفته ، با دقت آب را تحت نظر دارد ، بمحض آنكه كرم يا هر جنبنده‌اى را كه براى تغذيه‌اش مناسب باشد مشاهده كرد آهسته بسويش پيش ميرود تا آن را طعمه خود سازد . اگر پاى اين پرنده كوتاه ميبود موقعى كه از پى صيدش ميرفت شكمش با آب برخورد مىنمود ، تلاطم آب ، كرمها را بهيجان مىآورد و از ترس مىگريختند و پرنده گرسنه ميماند ، خداوند اين دو پاى بلند را به حيوان داده است تا بغذاى خود دست يابد و نقشهء شكارش نقش بر آب نشود . تأمّل ضروب التّدبير في خلق الطّائر فانّك تجد كلّ طائر طويل السّاقين طويل العنق و ذلك ليتمكّن من تناول طعمه من الارض و لو كان طويل السّاقين قصير العنق لما استطاع ان يتناول شيئا من الارض و ربّما اعين مع طول العنق به طول المناقير ليزداد الامر عليه سهولة و امكانا . « 1 » مفضّل ، به ديگر تدابير حكيمانهء خداوند در آفرينش اين پرنده ، نيز دقت كن ، مىبينى هر طائر پا بلندى گردنش نيز دراز است . اين هم آهنگى كه بين بلندى پا و گردن برقرار شده از اين جهت است كه حيوان بتواند طعمهء خود را به آسانى از زمين بردارد ، چه اگر با وجود پاى بلند ، گردن كوتاهى ميداشت بگرفتن غذاى خود از زمين قادر نميبود و چه بسا كه خداوند با

--> ( 1 ) بحار 2 ، صفحهء 33