الشيخ محمد تقي فلسفي
166
الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع )
لغزش او را آشكار سازى و با سخنان خود ، وى را خجلت زده و شرمسار نمائى . يا آنكه طرف بحثت مطلب را ميداند و صحيح ميگويد و تو نميپذيرى ، در اين صورت حرمت او را رعايت نكردهاى و به قدر و منزلتش در سخن حقّى كه ميگويد ارج ننهادهاى ، و در هر چهار صورت جدال و بحث خصومت انگيز ، فاسد و باطل است و افراد با فضيلت هرگز مرتكب آن نميشوند . كسى كه در بحث و گفتگو انصاف ميدهد ، حق را قبول مىكند ، و مراء و جدال را ترك ميگويد با اين عمل ايمان خويش را محكم كرده ، مصاحبت دينى خود را نيكو ساخته ، و عقل خويشتن را از تيرگى و نادانى محفوظ داشته است . قال على عليه السّلام : من ضنّ بعرضه فليدع المراء . « 1 » على عليه السّلام فرموده : كسى كه به عرض و شرف خود علاقه دارد و نميخواهد آبرو و احترام خويش را از دست بدهد بايد مراء و خصومت را ترك گويد . عن علىّ عليه السّلام قال : اذا عاتبت الحدث فاترك له موضعا من ذنبه لئلّا يحمله الاخراج على المكابرة . « 2 » على عليه السّلام فرموده : موقعى كه جوان نورسى را بسبب گناهانى كه مرتكب شده است نكوهش ميكنى مراقب باش كه قسمتى از لغزشهايش را ناديده انگارى و از تمام جهات ، مورد اعتراض و توبيخش قرار ندهى تا جوان به عكس العمل وادار نشود و نخواهد از راه عناد و لجاج بر شما پيروز گردد .
--> ( 1 ) نهج البلاغه ، كلمهء 354 ( 2 ) شرح ابن ابى الحديد ، جلد 20 ، صفحهء 333 ، كلمهء 819