« عالمى فاضل و محدثى كامل است ، اصلا از باب الابواب داغستان و فعلا در دارالخلافهء طهران مىباشد ، در تفسير و حديث و فقه و اصول و ادبيات مهارتى وافر دارد ، و در نهى از منكرات و حفظ حدود شرعيه و ارغام انوف ظلام بىاختيار است ، أحيانا بوعظ مسلمين و تشكيل مجالس ارشاد و هدايت عامه مىپردازد و مردم را باستماع تحقيقات و مطالب وى ولعى عظيم و ميلى مفرط است ، چرا كه با حاق شريعت مقدسه موافق سخن مىراند و از تأويل و تطبيق ما بين و ظاهر و باطن كه سيرهء سايرين است اجتنابى سخت مىورزد ، اينك بدار الخلافه نزد خواص و عوام قرين قبول تام و در نهايت اعزاز و احترام است » انتهى . و ديدى كه وى از مرحوم حاج ملا على ميرزا خليلى روايت مىكند ، و خود اجازت روايت بمرحوم صاحب عنوان داده . * ( 1148 - تولد سيد عبد الحسين آل كمونهء نجفى ، ره ) * آل كمونه يك سلسله از سادات حسينى مىباشند كه نژادشان منتهى مىشود بأبو منصور جعفر ( 18 ) بن ابو منصور ( 17 ) بن طراد ( 16 ) بن شكر ( 15 ) الاسود بن ابو جعفر النفيس هبة اللّه ( 14 ) بن ابو الفتح محمد 13 نقيب كوفه ابن ابو طاهر عبد اللّه ( 12 ) بن ابو الفتح محمد ( 11 ) معروف بابن صخرة بن محمد ( 10 ) الاشتر اعرجى كه در ( 1210 ش 3 ) گذشت . و آنها را به نسبت عبد اللّه ( 12 ) بنى عبد اللّه نيز گويند . و سيد عبد الحسين صاحب اين عنوان فرزند سيد على بن سيد محمد بن سيد ثابت نجفى از اين خانواده و از ادباء عصر خود بود . و او در اين سال در بروجرد متولد شده و هم آنجا نشو و نما و توطن نموده چندان كه ببروجردى معروف شده و تأليفاتى دارد : اول « ارجوزه‌ئى در رجال » . دويم « كتابى در اصول فقه » در دو جلد 1 - در مباحث الفاظ 2 - در برائت و اشتغال .