* ( 1325 - تولد سيد اسد اللّه رودبارى نجفى ) * وى فرزند سيد عباس بن سيد عبد اللّه بن سيد حسين بن مير محمد جعفر بن سيد شمس الدّين گيلانى انگرى معروف به اشكورى ، از نژاد مرحوم مير بزرگ 17 مازندرانى است كه در ( 1204 ج 1 ش 93 ص 160 ) گذشت . سيد شمس الدّين مرقوم از اعيان عصر خود بوده و سلاطين صفويه فرمانى براى وى نوشته‌اند كه هنوز در اين خانواده موجود است . و مرحوم سيد اسد اللّه از علما و فقها بوده و در اين سال متولد شده و كتب چندى تأليف نموده از آن جمله « كتابى در أوانى طلا و نقره » و « كتابى در تقريرات » دروس استادش مرحوم حاجى ميرزا حبيب اللّه رشتى ( ره ) كه در يازده جلد بزرگ ( پنج جلد در اصول و شش جلد در فقه ) است و « رساله‌ئى در جواز نقل موتى » . و در اواخر ماه ذى القعدة الحرام سنه 1333 هزار و سيصد و سى و سه - مطابق ميزان ماه برجى - در نجف وفات كرده ، و فرزندى بنام سيد محمد از او بازمانده . * ( 1326 - تولد ميرزا جواد جهان‌بخش منجم نهاوندى ) * وى از علماء رياضى و معروف به منجم‌باشى بود و در اين سال متولد شده و چند سال « تقويم » هاى او بچاپ مىرسيد ، تا در سنه 1333 هزار و سيصد و سى و سه - چنان‌كه در « تاريخ سرتيپ » است - پس از مدت پنجاه و هفت سال قمرى عمر وفات كرد ، و در « سالنامه 1310 » در سنه 1334 نوشته « 1 » .

--> ( 1 ) صاحب ترجمه ظاهرا همانست كه احوالش را دانشمند جليل آقاى حاج شيخ غلامرضا مولاناى بروجردى در « تاريخ بروجرد 2 : 481 » بشرح ذيل آورده‌اند : « ميرزا جهان‌بخش بروجردى . از علماء جامعين در قرن چهاردهم هجرى است ، در جميع فنون و علوم اسلامى ماهر و باضافه در رياضيات و هيئت شهرتى داشته و جمعى در محضرش بهره‌ور شدند ، از جمله مرحوم شيخ عبد الحسين فرزند شيخ عيسى رشتى گيلانى كه مدتى از رياضيات و هيئت در حوزهء درس وى استفادهء كامل كرد » انتهى . م .