بقلم محقق عاليقدر جناب آقاى حاج شيخ محمد باقر ساعدى خراسانى بسمه‌تعالى « فقيد علم و ادب » هشتاد و هشت سال پيش از اين ، كودكى كه بعدها آسمان فن رجال و ادب بدرخشش آن مىباليد ؛ در قريه‌اى از قراى اصفهان بنام حبيب‌آباد برخوار بوجود آمد . اين كودك در خاندانى پاك و متقى بزرگ شد و در دامن مادرى پرهيزكار و خالى از هرگونه آلودگى پرورش يافت ، اين كودك كه از طرف پدرش زين العابدين برخوارى بنام « محمد على » ناميده شد دوران كودكى و خردسالى را در زادگاهش پشت‌سر گذارد و در مكتب خانه‌ى محل كه آن روزگار سرپرستان خانوادها معمولا كودكان خود را به منظور فراگيرى علم بدانجا مىسپردند حاضر شد . از آغاز كودكى آثار عظمت و بزرگوارى از چهره‌ى وى نمايان بود ، طولى نكشيد مراتب مقدمى علوم دينى و ادبى را فراگرفت و دلش را به آموختن قرآن كريم صفاى تازه‌اى بخشيد و بر همدرسان خود پيشى گرفت . كم‌كم رشد فكرى و بدنى او بوى اجازت داد كه در محلى تنها و دور از پدر و مادر بسر ببرد و شوق معلومات بيشترى او را به مكتب‌هاى ديگرى رهنمونى مىكرد ، بدنبال اين انديشه عازم اصفهان شد و بمحضر اساتيد وقت حضور پيدا كرد و مراتب عاليه‌ى علم و ادب را به طرز شايسته‌اى فراگرفت و به تدريس و تأليف پرداخت . اكنون از فحول مدرسان بشمار آمده و در يكى از حجرات مدرسه كاسه‌گران به تدريس ادبيات اشتغال مىورزيد و شاگردانى افتخار تلميذى او را داشتند . اين مدرس عاليقدر كه ذوق