كه آنها را ميرزا على عبد الرسولى جمع كرده و « ديوانى » شده . چهارم « رساله‌ئى در اثبات حركت جوهريه » . و چندين نفر در نزد او درس خوانده‌اند ، از آن جمله : اول آقا محمد حسن خان قشقائى ، چنان كه در ترجمه كتاب « يك سال در ميان ايرانيان : 119 » فرموده . و در شب آدينه ششم ماه ذى القعدة الحرام سنه هزار و سيصد و چهارده - مطابق 21 حمل ماه برجى - در تهران مجردانه بدون زن و فرزند وفات كرد ، و در باغ ابن بابويه دفن شد ، و حاجى ميرزا هادى دولت‌آبادى اشعارى در مرثيه و مادهء تاريخ وى سروده ، و هرچند كه خود بلاعقب وفات كرد ؛ ليكن جماعتى از خويشان او از اهل زواره بيادگار او نام خانوادگى خود را جلوه قرار داده و بدان معروف‌اند . * ( 536 - وفات ميرزا ابو طالب اصفهانى ، صاحب حاشيه ) * در جلد دويم ( سال 1216 ص 573 عنوان 230 ) شرحى از احوال ميرزا ابو طالب اصفهانى كه از أحفاد حكيم داود هندى بوده نوشتيم و آنجا يادآور شديم كه وى غير از ميرزا ابو طالب اصفهانى صاحب « حاشيهء البهجة المرضيهء » سيوطى است و هم وعده احوال او را در اين سال داديم ، اينك اينجا گوئيم كه اين ميرزا ابو طالب صاحب حاشيه از اهل علم و ادب عصر خود بوده ، و حاشيه‌ئى بر كتاب « البهجة المرضيه » - در شرح « الفيه » تأليف ابن مالك شافعى در علم نحو ، تاليف سيوطى - نوشته كه بغايت مشهور است و در آخر ج 2 سنه 1223 ( چنان كه در آخر آن ذكر شده ) از آن فراغت يافته ، و خود در اين سال در سفر حج وفات كرده ؛ چنان كه در « الذريعة 6 : 29 عنوان 121 » فرموده .