رياضى و تواريخ و اشعار عربى و فارسى تسلطى تمام داشته ، و همانا او در اين سال در قريهء نوبندگان فسا متولد شده ، و پس از مدت شصت و هشت سال قمرى عمر ، در سنه هزار و دويست و هشتاد و هشت وفات كرده ، چنان كه در « فارسنامه . گفتار 2 : 233 » فرموده ، و سه نفر پسر داشته كه ميانى آنها مرحوم ميرزا محمود خان 38 نعمت در ( 1271 ) بيايد . * ( 282 - تولد شيخ سليمان قندوزى بلخى ) * قندوز ، قريه‌اى است در بلخ ، و شيخ سليمان فرزند ابراهيم معروف بخواجه كلان ابن محمد معروف ببابا خواجه ابن ابراهيم بن محمد معروف به ( ابن الشيخ السيد ترسون - الباقى ) از سادات حسينى ، و خود از علما و عرفا و محدثين بزرگ و مشايخ كبار است كه در اين سال ( چنان كه در پشت كتاب « ينابيع المودهء » او كه اينك ذكر مىكنيم و نيز در « فهرست كتابخانه مباركهء رضويه » ( على صاحبها الف سلام و تحيه ) نوشته ؛ در بلخ متولد شده و هم آنجا تحصيل فنون علميه نموده تا بدرجات عاليه نائل گرديد ، آنگاه ببخارا رفت و علوم محصله خود را تكميل نمود ، و باجازات چندى از مردم آن سرزمين مجاز شد ، پس مسافرت بممالك افغان و هند نمود و با بزرگان طريقت صحبت داشته و بدست ايشان تائب گرديد و در مقامات سلوك بكمال رسيد ، و تفقه در دين نموده تا پس از رجوع به وطن قوم خود را انذار كند . پس بقندوز برگشت و زمانى در آنجا مانده بنشر علم و ادب اشتغال ورزيد ، و در آنجا مسجد جامع و مدرسه و خانقاهى بساخت ، سپس چنين بخاطرش رسيد كه خليفه محمد صلاح را آنجا در مسند ارشاد جانشين برادرش محمد ميرزا خواجه ابن مولينا خواجه كلان سازد ، و عالم افضل داملا عوض را براى تدريس نصب كند ، و ملا عوض مرقوم از ميان همهء شاگردانش متمايز و بشرافت اجازت از آن استاد راد نائل گرديده بود ، و پس از اتمام اين مرام خود بآهنگ سفر روم و توطن در مكه معظمه از قندوز با سيصد نفر از مريدين كه همه اهل سير و سلوك بودند بيرون شد و از راه ايران حركت كرده تا در سنه 1269 ببغداد ورود نمود ، و آنجا والى بغدادش اكرامى شايان و ارباب فضائل و معارف قدومش را عزتى بىپايان