و در سنه 1297 سفرى ديگر به مكه رفت و پس از آن بزنجان آمد ، و او از مشايخ خود اجازاتى اجتهادى داشته ، و كتبى تأليف كرده كه از مسوده بيرون نيامده ، و آخر در ماه رجب هزار و سيصد و هفت - مطابق ( حوت 1268 - حمل 1269 ) ماه برجى - وفات كرد ، و دو فرزند بعد از خود باز نهاد : يكى حاج ميرزا فضل اللّه كه در ( 1302 ) بيايد ، و ديگر حاج ميرزا ابو عبد اللّه كه در ( 1309 ) بيايد . * ( 455 - وفات شيخ محمد شنوانى ) * وى از علماء اهل سنت و حاشيه‌ئى دارد بر برخى از احاديث « جامع صحيح » امام بخارى ، و در اين سال وفات كرده ، چنان كه در « كنز العلوم : 611 » فرموده . * ( 456 - وفات مرحوم شيخ محمد على ، اعسم زبيدى ) * اعسم به عين و سين مهملتين ، أفعل وصفى است بمعنى كسى كه بند دستش خشكيده باشد ، قال فى « اقرب الموارد » : عسم القدم و الكف ، كعلم عسما : يبس مفصل الرسغ حتى تعوج الكف و القدم و الرجل ؛ فهو اعسم و المرأة عسماء . يقال : فى يده او قد مه عسم ( بالتحريك ) . و فيه ايضا : الرسغ بالضم و بضمتين : الموضع المستدق بين الحافر و موصل الوظيف من اليد و الرجل . و فيه : الوظيف مستدق الذراع و الساق من الخيل و الابل و غيرها ، انتهى . و ظاهرا وظيف همان است كه در فارسى مچ مىگويند چه از پا و چه از دست .