و حسد ميان وى و سركار كمپانى هند نقارى بهم رسيد و او را در نزد نظام على خان آصف‌جاه مقصر نمودند و در نتيجه او را در يكى از قلاع دوردست هند در تحت حبس نظر درآوردند و وى مدت‌ها در آنجا محبوس و زبان حالش بدين مقال مترنم بود : محوت نقوش الجاه عن لوح خاطرى * فأضحى كأن لم يجر فيه كلام أنست بلأواء ؟ ؟ ؟ الزمان و ذله * فيا عزة الدنيا عليك سلام و مير عبد اللطيف خان مذكور در استخلاص او سعيى موفور بجا آورده تا اينكه نظام عليخان در 17 ع 2 سنه 1217 وفات كرد و فرزندش نواب سكندر جاه بهادر در ( 18 ) بجايش نشست و وى را در 4 ع 2 سنه 1219 از كنج انزوا برآورده و وزير اعظم خود نمود ، تا آن جناب پس از مدت پنجاه و هفت سال و يك ماه قمرى و سه روز عمر ، در شب بيستم ماه شوال المكرم اين سال مطابق ( . . . ) قوس ماه برجى وفات كرد . مرحوم مير عالم را فرزندى بوده بنام سيد رضى 23 ملقب بمير دوران بهادر كه بناء بمرقومات « تحفة العالم » ذهنش در نهايت اشتعال بوده و چندى كسب اخلاق فاضله نموده ، تا در ماه رجب الفرد سنه 1216 در أوقات محبوس بودن پدر بزرگوار وفات كرد . * ( 334 - وفات مرحوم سيد ابراهيم يمنى حسينى ) * وى فرزند سيد عبد اللّه يمنى صنعانى است كه در ( 1244 ) بيايد . سيد ابراهيم از أهل شعر و أدب و طب و منطق و فقه و حديث و تفسير ، و مجملا داراى علوم معقول و منقول و در ذكاوت و فطانت آيتى غريب بوده . و همانا او در سنه هزار و صد و هشتاد و هفت ، چنان كه در « معجم ادباء الاطباء 1 : 13 » نوشته - مطابق ( 1152 يا 1153 ) - در صنعاء يمن متولد شده و آنجا در حجر تربيت پدرش پرورش يافته ، و در نزد حافظ محقق ابراهيم بن عبد القادر در علوم صرف و نحو و معانى