اول « حاشيه بر قواعد علامه » . دويم « رساله‌ئى در طهارت » . سيم « مجموعه‌اى » در اشعارى كه خود بنظم آورده ، و چون اهل رشت از استادش شيخ على بن شيخ جعفر كسى را براى هدايت و ارشاد خويش خواستند ؛ وى او را بدان صوب فرستاده و او زياده بر ده سال در آن ولايت ماند و هماره اظهار اشتياق بنجف اشرف مىنمود . و آخر الامر بجبل عامل بازگشت و آنجا رياستى بهم رسانيد ، و مدرسه‌اى دينى بنا كرد ، تا آخر در روز سه‌شنبه بيست و ششم ماه ربيع الآخر سنه هزار و سيصد و سه - مطابق ( . . . ) دلو ماه برجى - وفات كرد ، چنان‌كه روز هفته و ماه آن نص « نقباء البشر » است ، و آن مستلزم اين است كه غره ع 2 روز جمعه بوده باشد ، و در سال 1303 بيايد كه وفات مرحوم ميرزا محمد صالح عرب در شب جمعه 2 ع 2 بوده كه مستلزم پنجشنبه بودن غره ع 2 باشد ، و در تقويم آن سال كه ملاحظه شد - با تمام بودن ع 1 ، غرهء ع 2 را 5 شنبه نوشته بود كه با وفات ميرزا محمد صالح موافق درآيد . و شايد اين اختلاف در أثر اختلاف رؤيت هلال در شب 5 شنبه و يا جمعه بأفق تهران و افق جبل عامل باشد . و على الجمله ، وى در جبع در بستانى از خود در مقبره‌ئى مخصوص كه آن را براى خود تهيه نموده بود دفن شد . و فرزندى بنام شيخ حسن از وى باز ماند كه او در « نقباء البشر : 412 ش 821 » عنوانى دارد ، و از آن چنين برآيد كه وى مردى عالم و فاضل بوده و در مدت زندگانى پدر بزرگوار در نزد او در فقه و اصول درس خواند ، و پس از وفات وى روزگار چنان كه رسم ديرينش مىباشد بر وى پشت نمود تا ناچار از بلاد خود بيرون شده و به كار زراعت پرداخت ، و آخر در ع 2 سنه 1312 وفات كرد ، انتهى . * ( 331 - قتل سلطان سليم خان ثالث 84 عثمانى ) * وى فرزند سلطان مصطفى خان ثالث 83 بن احمد خان سيم 82 عثمانى است .