أمير غياث الدّين عزيز از اجلهء سادات رضوى و امير نظام الدّين عبد الحى و امير علاء الملك را در مشهد مقدس بنقابت نصب مىنمود ، و اين سه نقيب واجب الترحيب همواره همم عاليه در ترويج و تعمير مزار قدس آثار حضرت رضا ( عليه السلام ) و ضيافت صادر و وارد مىگماشتند ، انتهى . و هرچند اين كلام نص بر توليت ندارد ، ليكن در « مطلع الشمس 2 : 423 » تصريح كرده كه اين‌ها متولى آن روضه مقدسه بوده‌اند ، و مير غياث الدّين مرقوم در ( 1250 ) بعنوان مير غياث الدّين عزيز 27 بن مير شمس الدّين محمد 26 ذكر خواهد شد . و اينك آنهائى را كه اسمائشان در دست است به ترتيب تقدم عصر هريك بر ديگرى با مأخذ نقل ذكر مىكنيم : اول : مرحوم امير ابو الولى بن شاه محمود انجوى حسنى شيرازى ( شرحى از كلمه انجو و سادات انجوى در ( 1258 ) بيايد ) ، و اين سيد ابو الولى با دو برادر خود امير ابو المحمد . و امير شاه مظفر الدّين على در دستگاه شاه‌طهماسب صفوى بوده‌اند و اين پادشاه امير ابو الولى را چنان كه در « تاريخ عالم‌آرا 1 : 110 » نوشته ، نخست متولى مشهد مقدس نمود و او مدتى به خدمت آن روضه متبركه سرافراز بود . آنگاه بواسطهء نزاعى كه ميانهء او و شاه ولى سلطان ذو القدر حاكم آن شهر رخ داد از آن شغل خطير معزول گرديد و به اردوى شاهى آمده و بشركت برادر خود امير ابو المحمد متولى اوقاف غازانى گشت ، و در زمان سلطان محمد خدابنده ، مير ابو الولى قاضى عسكر گرديد ، و در أوان جلوس شاه‌عباس بمنصب صدارت رسيده و بدان مهم عظيم پرداخت ، و او نخستين كس از صدور دولت اين پادشاه بود ، و شاه مظفر الدّين از أفاضل دار الملك شيراز و در آن شهر جنت طراز بمنصب شيخ الاسلامى و وكالت حلاليات خاصهء شاه‌طهماسب امتياز داشت ، و در زمان سلطان محمد خدابنده بهمراهى او از شيراز بمقر سلطنتى قزوين آمد و آنجا بمنصب قضاوت عسكر رسيد ، و سلطان محمد خدابنده را توجه و شفقت خاصى بوى بود ، انتهى . و مير ابو الولى علاوه بر اين مراتب و مقامات مرقومه ، از بزرگان علما و فقها و مشايخ اجازات عصر خويش بوده ، چنان كه هم در « تاريخ عالم‌آرا » در صفحهء مذكوره فرمايد : وى سيد فاضل فقيه متعصب در تشيع بود ، و در فضائل و كمالات و استحضار مسائل فقهى ميان