سنه 1211 قمرى مطابق سنه 1175 شمسى غرّه محرّم الحرام . . . سرطان ماه برجى * ( 159 - تولد سيد حسين 33 دلدارى هندى ) * وى فرزند مرحوم سيد دلدار على 32 هندى است كه در ( 1235 ) بيايد . و خود از علماء و فقهاء شيعه در هندوستان و از معاريف بزرگوار زمان خود بوده . شرح احوالش را شاگردش مير محمد عباس شوشترى در كتابى مخصوص بنام « أوراق الذهب » بتفصيل نوشته و هم در « أحسن الوديعه 1 : 56 تا 58 » و بعضى از كتب ديگر احوالش را ذكر كرده‌اند ، و از آنها همه چنين برآيد كه وى در چهاردهم ماه ربيع المولود اين سال مطابق ( . . . ) سنبله ماه برجى متولد شده ، و در دامن تربيت پدر بزرگوار خود پرورش يافته و هم در نزد او و برادر بزرگش سيد محمد ( كه در جلد اول سال 1199 ص 92 عنوان 45 ) گذشت درس خوانده تا در هفده‌سالگى بدرجهء اجتهاد نائل گرديد و در بحبوحهء جوانى علوم عقليه و نقليه را فراهم نمود و بااين‌كه از ساير برادران خود كوچكتر بود شهرتش از آنها بيشتر شده و در زهد و ورع و محاسن أخلاق بدرجه اعلى رسيد و چندين كتاب برشته تأليف كشيد . اول كتاب « الافادات الحسينية » در صفات رب بريه و رد اباطيل احساويه يعنى رد عقايد شيخ احمد احسائى و حاج سيد كاظم رشتى كه آن را « الفوائد الحسينية » در تصحيح عقايد دينيه لقب داده‌اند ، و وى اين كتاب را در سنه 1263 در أوراقى مبيضه نموده و بعد از آن تاريخ باتمام رسانيده چنان‌كه در « الذريعة 2 : 253 شماره 1021 » فرموده ، و در ( جلد 6 ص 384 شماره 2404 ) شرحى نوشته بخلاصه اينكه چون ميرزا حسن عظيم‌آبادى شاگرد وى از هند بكربلاء رفت و بعضى كلمات را از حاجى سيد كاظم رشتى شنيد و بهند باز آمده و آنها را در ميان أهل آن بلاد منتشر كرد سيد حسين اين كتاب و كتاب « الحديقة السلطانية » را كه اينك ذكر مىكنيم در رد شيخيه تأليف كرد . دويم كتاب « أمالى » در تفسير و مواعظ كه در آن تفسير چندين سوره از قرآن عظيم است : حمد ، توحيد ، دهر ، و چندين آيه از أوائل سورهء بقره چنان‌كه در « الذريعة 2 : 311 شماره 1237 » فرموده و در