مأمون عبد اللّه بن هارون بن مهدى بن منصور بن محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس بن عبد المطلب اعلم خلفاء « 1 » بفقه و كلام بود ولى بپايه فصاحت برادرش محمد بن زبيده نمىرسيد . و شهرتش ما را از نوشتن شرح حالش بىنياز مىدارد . و اين كتابها از اوست : كتاب جواب ملك البرغز فيها سئل عنه من امور الاسلام و التوحيد . رسالته فى حجج مناقب الخلفاء بعد النبى صلعم . رسالته فى اعلام النبوة . ابن معتز عبد اللّه بن معتز بن متوكل بن معتصم بن رشيد بن مهدى ، يگانه مرد دوران خود در ادب و شعر بود ، فصحاء اعراب بديدارش مىآمدند « 2 » و او از آنان آموخته ، و علما نحو و اخبار را ملاقات كرده مسموعاتش بسيار و رواياتش فراوان بوده ، و كتابهاى زيادى تأليف نموده كه شهرتش ما را از شرح حالش بىنياز مىدارد . اين كتابها از اوست : كتاب الزهر و الرياض كتاب البديع . كتاب الجوارح و الصيد . كتاب السرقات . كتاب اشعار الملوك . كتاب مكاتبات الاخوان بالشعر . كتاب الادب . كتاب حلى الاخبار . كتاب طبقات الشعراء . كتاب الجامع فى الغناء . كتاب ارجوزته فى ذم الصبوح . ابو دلف ابو دلف قاسم بن عيسى بن معقل بن ادريس عجلى ، سرور و امير قوم خود و يكى « 3 » از ادباء و فضلا ، و شعرا ، بسيار خوب بود ، و در آواز و موسيقى هنرمندى و شهرتى داشت . اين كتابها از اوست : كتاب البزاة و الصيد . كتاب النزه . كتاب السلاح . كتاب سياسة الملوك . فتح بن خاقان فتح بن خاقان بن احمد ، مرد بسيار با ذكاوت ، و هوش ، و خوش‌اخلاق و از شاهزادگان بود متوكل وى را ببرادرى برگزيده و گرامىتر از تمام فرزندان و خاندان خود مىشمرد . كتابخانهء

--> ( 1 ) جب ( الفقهاء ) . ( 2 ) ف ( يقصد ) جب ( يقصده ) . ( 3 ) ف ( اخذ عنه الادباء ) جب ( احد الادباء ) .