شمس الدين محمد بن محمود الشهرزوري ( مترجم : تبريزى )

299

نزهة الأرواح وروضة الأفراح ( تاريخ الحكماء قبل ظهور الإسلام وبعده ) ( فارسى )

جماعت را مىبرد . 33 ، 26 - و گفت : دنيا مزاحمت بر كار پوشيده نكرد ، الا آنكه آن را ظاهر ساخت . 33 ، 27 - و گفت : بزرگترين مردمان از روى قدر و منزلت ، كسى است كه زير دست كسى كه دنيا داشته باشد نباشد . 33 ، 28 - و گفت : مردمان دو صنف‌اند : رسيده‌اند كه اكتفا آن نمىكنند و جوينده‌اند كه نمىيابند . 33 ، 29 - و گفت : حسود زوال نعمت ديگران را نعمت خود مىداند . 33 ، 30 - و گفت : كسى كه زياده باشد ادب او بر عقل او ، همچو شبانيست ضعيف بسيار گوسفند . 33 ، 31 - و گفت : بندهء شهوت ذليل و حقيرتر از بندهء ملكيست . 33 ، 32 - و گفت : عادل‌ترين مردمان آن كسى است كه از عقل انصاف پذيرد نه از هوا . 33 ، 33 - و گفت : شفيع بال طالب « 11 » است . 33 ، 34 - و گفت : هيچ چيز بهتر ازين نيست پيش خداى تعالى از روى جزا كه بدكننده را مكافات كنى به احسان با وجود دوام بدى او . 33 ، 35 - و گفت : دانستن « 12 » لذتهاى ثواب وقت مصيبت ، فراموش مىگرداند مصيبت را . 33 ، 36 - و گفت : نفس جاهل بدترين دشمنان صاحب خودش است . 33 ، 37 - و گفت : نيت اصل بناى عمل ، و عمل سفير « 13 » آخرت است .

--> ( 11 ) - نسخه‌ها : مال طالب . ( 12 ) - نسخه‌ها : داشتن لذتهاى . ( 13 ) - نسخه‌ها : سفر .