11 ، 195 - و گفت : كسى كه ترسد از چيزى كارى مىكند كه امان مىيابد از آن چيز ، و كسى كه از مرگ مىترسد عملى را ارتكاب بايد نمود كه اميد سلامت « 135 » عاقبت در آن باشد . 11 ، 196 - و گفت : اى پسر من ، به جهت غلبه كردن بر اقران « 136 » اهتمام و سعى تمام در اعمال به جا ميآر « 137 » ، ليكن سعى كن در مجالست نيكوان ، و دور باش از صحبت بدان اگر چه تو نيك باشى . 11 ، 197 - و گفت : ارتكاب افعال شاقه با نزاهت نفس بهتر است ، از ريختن آب روى پيش كسى كه اندك خود را بسيار مىشمارد و خرج كردهء ترا اندك « 138 » . 11 ، 198 - و گفت : هرگاه ارادهء كارى از كارها بكنى ، اولا ملاحظه و تامل كن در علل و اسباب آن كار كه از چه چيز به هم مىرسد ؛ اگر آن علل و اسباب را فهميدى ، پس طلب كن آن چيز را كه خواهى يافت ؛ و اگر آن اسباب را ندانستى و به جا نياوردى ، محال است كه به آن مطلوب برسى ، و چگونه برسى كه اسباب رسيدن به آن با تو نيست ، و حاصل نكرده‌اى ؟ 11 ، 199 - و گفت : عطا و حظى « 139 » را كه به ريختن آبرو و به دادن عزت نفس به دست [ 41 - الف ] آورده باشى ، نفيس و گرامى بدار « 140 » ، زيرا كه آنچه فوت شده است از تو بيشتر است از فايدهء كه به تو عايد شده است ، و قيمت آنچه فروخته‌اى بزرگ‌تر است از آنچه خريده‌اى . 11 ، 200 - و حكايت كنند از سقراط كه در ايام پيرى موسيقى « 141 » مىآموخت ، گفتند او را كه : اى شيخ بزرگوار ، شرم نمىآيد ترا كه

--> ( 135 ) - اساس : سلامتى . ( 136 ) - د : بر قرآن . ( 137 ) - د : به جا مىآر . ( 138 ) - د : اين بند با بند بعدى مقدم و مؤخر شده است . ( 139 ) - د : عطا و خطا . ( 140 ) - د : گرامى مدار . ( 141 ) - اساس : كنند كه در ايام موسيقى .