را به مردمان ، يعنى رسانندهء خير ، خير جزا مىيابد و رسانندهء شر شر . 6 ، 114 - و فرمود : پادشاهان را سزاوار آن است كه بر خلايق حاكم [ و ] مسلط نسازد مگر كسى را كه رحيم باشد ، و او را شفقتى و رحمتى بر هر يك از خلايق باشد ، چون شفقت پدر كريم مهربان بر فرزند . 6 ، 115 - و فرمود : ثمره و فايدهء نفسى كه آرام يافته و به اطمينان خود رسيده باشد شناخت حقيقى است ، و فايدهء شناخت قوت شهوت عفت است و فايدهء شناخت قوت غضبى سلامت است . 6 ، 116 - و فرمود : از كسى كه نسبت به كسى تقصيرى سر زده است باز آمدن او از آن تقصير شفيع او بس است . 6 ، 117 - پرسيدند كه جود و بخشش چيست ؟ فرمود : بخشش بخشيدن هر چه دارى ، و نفس را [ 19 - ب ] از سؤال نگاه دارى . 6 ، 118 - و فرمود : كار دنيا حقيرتر از آنست كه فرمان‌بردارى و اطاعت كنى در آن حقيران يا حسودان را . 6 ، 119 - و فرمود : مقاتله و جنگ كن با غضب خود به حلم ، و با جهل خود به علم ، و با زبان خود به ذكر . 6 ، 120 - و فرمود شاگرد خود را فواطيلس ، اما فهميدى آنچه گفتم ؟ گفت بلى . گفت نمىبينم اثر فهميدن در تو « 61 » . گفت : اثر فهميدن چگونه است ؟ گفت خوشحالى و شكفته رويى . 6 ، 121 - و فرمود : حياء اطفال را ستوده‌تر است از ترس ، زيرا كه حيا دلالت بر عقل مىكند ، و ترس دلالت بر زبونى طبيعت . 6 ، 122 - و فرمود : زاد و توشه ساختن از خير وقتى كه از اهل سعادت باشى بهتر است ازين كه توشه سازى از خير و از « 62 » اهل شقاوت باشى .

--> ( 61 ) - ترجمه مانند ابن فاتك است ولى در متن ( 1 : 78 ) آمده : فواطليس و عنده موسيقى حرك على صوت الشجاعه افهمت . . . ( 62 ) - اساس ، س و ت : و اهل .