نيست بجاست كه سزگين آن را در تاريخ نگارشهاى عربى يكى از سرچشمه‌هاى خويش به شمار آورده و در جايى ( 7 : 17 ) هم آن را شناسانده است ، نگارندهء الذريعة ( 16 : 156 ) آن را و در اعلام الشيعة ( 7 : 116 ) او را شناسانده و در ذريعه از آن بهره‌ها برده است . در رياض العلماء ( 4 : 109 ) و اعيان الشيعة ( 8 : 358 ) و معجم رجال الحديث خويى ( 12 : 188 ) هم سرگذشت او هست . شيخ محمد حسن آل ياسين دربارهء او « السيد على آل طاوس » نوشته و سرگذشت او را آورده و كتابهاى كتابخانهء او از روى همين فرج المهموم و سعد السعود كه فهرست بخشى از كتابخانهء او است و از روى نگارشهاى ديگر او فهرست داده است ( چاپ 965 بغداد ) . ابن طاوس در كتابهاى دعاء خود نيز نكته‌هاى بسيارى آورده كه از رهگذر كتابشناسى و تاريخ ارزنده است . 46 - خواجهء طوسى درگذشتهء 672 در اخلاق محتشمى كه دو بار چاپ كرده‌ام ( تهران 1339 و 1361 ) سخنان فيلسوفان و دانشمندان باطنى گذارده است . 47 - ابو الفرج غريغوريوس ابن العبرى ( 623 - 685 ) در مختصر الدول سرگذشت فيلسوفان گذارده و در منارة الاقداس خود هم نكته‌هايى از تاريخ فلسفه آورده است . 48 - شمس الدين محمد شهرزورى درگذشتهء 687 نگارندهء الشجرة الالهية فى علوم الحقائق الربانية است در 680 كه در فهرست قرطاى ( 6751 تا 6755 ) از نسخه‌هاى آن ياد شده و يكى نوشتهء 686 است و الرموز و الامثال اللاهوتية فى الانوار المجردة الملكوتية ( فهرست فيلمها 3 : 40 - فهرست شيكاگو 1493 - بروكلمن 1 : 489 ) . بدوى در ديباچهء مختار الحكم ( ص 11 ) مىنويسد كه او در 648 و فؤاد سيد در ديباچهء طبقات الحكماء ابن جلجل ( كو ) و كربين در ديباچهء فرانسوى حكمة الاشراق ( ص 59 ) نوشته‌اند كه وى در سدهء