چاپ سنگى از پيوند اين دو كتاب ياد كرده و روشن ساخته است كه آن دو در كجاها يكىاند و در كجاها از يكديگر جدا مىشوند . اين دفتر گويا همان « الفكر » يا « التوحيد » مفضل باشد كه سرگذشت‌نگاران شيعى ( معجم رجال الحديث خويى 18 : 292 و 304 - قاموس الرجال 9 : 104 ) و همان الادلة على الخلق و التدبير يا الابتداء و الانتهاء او كه مجدوع اسماعيلى در فهرست خود ( 103 و 203 ) ياد كرده‌اند . بارى در اين « الدلائل » از آراء طبيعيهء ايتيوس يا فلوطوخس بهره برده شده و نام فيلسوفان در آن آمده است ، در همتاى آن كه توحيد مفضل باشد بجاى نامها « قال بعض » آمده است ( ديباچهء بدوى 30 - هانس دايبر 15 و 398 ) . بنوشتهء قزوينى الدلائل با « الحكمة فى المخلوقات » غزالى هم بىپيوند نيست ( بدوى 81 - بوئيژ 74 - فهرست دانشگاه 5 : 1239 و 6 : 2561 ) . 8 - ابو الحسن يوسف بن ابراهيم بن حابس بن الداية بغدادى زادهء نزديك 180 و درگذشتهء نزديك 265 نويسندهء اديب حاسب مورخ فرهنگ را اخبار الاطباء ( المتطببين ) و اخبار المنجمين است كه ابن ابى اصيبعه ( 1 : 77 و 80 و 129 و 131 و 135 و 160 و 161 و 163 تا 168 و 186 ) و قفطى از نوشته‌هاى او گرفته‌اند . در فهرست برلين ( 9 : 464 ) آمده است كه سيوطى در بغية الوعاة از نوشتهء او بهره برده است . ابو جعفر احمد مصرى پسر او درگذشتهء نزديك 330 كه دانشمند چند سويه و رياضىدان و ستاره‌شناس و منطقى و اديب بوده است و نويسندهء على بن طولون درگذشتهء 340 و نوشته‌هاى افلاطون را خوب مىشناخته و رمزهاى آنها را نيك مىدانسته و در پزشكى سر آمده بوده است ، كتاب المكافاة دارد در سه بخش داراى 71 داستان كه آن را در 1940 چاپ كرده‌اند .