اللّه عند استغفاره بأسمائه و صفاته الّتي تناسب مقام التّوبة بل يناسب ذنبه الّذى منه التوبة ان كانت من الذّنب المخصوص و ان يكون من الحال و الهيئة و اللباس و الحركات على ما هو أجلب للرّحمة و العطوفة من اظهار الملق و الاستكانة و المخافة و يدخل من الأبواب الّتي يليق بحاله أن يدخل منها . [ « به‌هرحال ، لازم است كه پشيمانى و تضرّع و ناله و گريه از نظر كمّى و كيفى با بزرگى و زيادى گناهش تناسب داشته باشد و بهتر آن است كه هنگام استغفارش ، خدا را با نام‌ها و صفات مناسب مورد توبه بخواند بلكه اگر توبه‌اش از گناه ويژه‌اى است خدا را با اسماء و صفات مخصوص كه با آن گناه مناسب باشد بخواند و بايد حال و شكل و لباس و حركات اعضا طورى باشد كه هرچه بيشتر و بهتر رحمت و عطوفت الهى را به خودش متوجّه سازد و جلب نمايد ؛ از جمله آنهاست : چاپلوسى و اظهار بيچارگى و ترس از عذاب الهى . ( خلاصه اينكه ) از درهايى كه لايق و مناسب حال اوست وارد شود ( و با خدا مناجات نمايد ) . » ] پس هرطور است از يك درى از درهاى رحمت الهى كه مناسب حالش است داخل بشود ، اگر از هيچ‌يك از درها نتواند داخل بشود لامحاله از در عدم يأس - كه در ابليس است - داخل بشود و عرض بكند : يا من أجاب لأبغض خلقه ابليس حيث استنظره لا تحرمني من إجابتك . [ « اى كسى كه مبغوض‌ترين خلقش - كه ابليس است - هنگامى كه از او مهلت خواست ( خواستهء او برآورده شد و تا روز قيامت به او مهلت دادى ) اينك مرا از اجابت خود محروم مفرما ! » ]