و مصداق دانشمندى فاضل دانستم ، آراسته به صفات پسنديده بود ، اخلاقى ستوده داشت و از فروتنى خاصّى برخوردار بود ، سرشتى سالم و نفسى شريف داشت ، به علاوهء فضلى سرشار و تقوائى بسيار و پارسائى و زهد و فراوان . مدّتها به همنشينى او انس گرفتم و جانم با جان او درآميخت ! تا اين‌كه در سال 1322 هجرى به ايران بازگشت و به قم آمد و به كارهاى علمى خويش اشتغال ورزيد ، و به بحث و تأليف همّت گماشت . در سال 1329 براى دوّمين بار به زيارت بيت اللّه الحرام توفيق يافت ، در سنهء 1331 « 1 » عازم مشهد مقدّس شد در آنجا سكنى گزيد و به طبع و نشر بعضى از مؤلّفات خود پرداخت و دست به تصنيف كتبى ديگر زد . او پيوسته سرگرم كار بود ، عشقى شديد به نوشتن و تأليف و بحث و تحقيق داشت . هيچ‌چيز او را از اين شوق و عشق منصرف نمىكرد ، و مانعى در اين راه نمىشناخت . در اثناى اين‌كه در مشهد اقامه داشت بارها به زيارت عتبات عاليات و ائمّهء عراق توفيق يافت ، و براى سوّمين بار به حجّ بيت اللّه نائل گشت . هنگامى كه « حاج شيخ عبد الكريم حائرى » مؤسّس حوزهء علميّهء قم وارد قم شد ، و علماى قم از وى خواستند كه در آن شهر اقامت كند و سر و سامانى به حوزهء علميّه و آن مركز دينى بدهد ، و او نيز دعوت علماى قم را اجابت نمود ، « حاج شيخ عبّاس » يكى از معاونان و ياوران او بود . با اين‌كه آن‌موقع در مشهد بود او سهم زيادى در اين كار داشت ، و يكى از بزرگترين مروّجين « حاج شيخ عبد الكريم » به شمار مىرفت ، و با دست و زبان او را تأييد مىكرد . در نيمهء شب سه‌شنبه 23 ذى الحجّه سال 1359 هجرى وفات يافت و در صحن مبارك امير المؤمنين عليه السّلام در ايوانى كه استاد ما « محدّث نورى » مدفون است

--> ( 1 ) - 1332 صحيح است .