در سر حمّام آن خادمى بود كه او را « پادو » مىگوئيم و او نماز و روزه بجا نمىآورد . روزى آمدند نزد يكى از معمارها و گفت : مىخواهم براى من حمّامى بنا كنى . معمار گفت : تو از كجا پول مىآورى ؟ گفت : تو چه كار دارى ، پول بگير و حمام بساز ، پس آن معمار حمّامى براى او ساخت معروف به اسم و اسمش « على طالب » بود . مرحوم « حاج ملّا خليل » مىگويد كه : وقتى در نجف اشرف بودم كه خواب ديدم « على طالب » آمد به نجف اشرف در « وادى السّلام » ، پس من تعجّب كردم و گفتم : تو چگونه به اين مكان شريف آمدى و حال آن‌كه تو نه نماز مىكردى و نه روزه مىگرفتى ؟ ! گفت : اى فلان ! من مردم و مرا گرفتند با غل و زنجيرها كه ببرند به سوى عذاب كه « حاج ملّا محمّد كرمانشاهى » - جزاه اللّه خيرا - فلانى را نائب گرفت كه براى من حجّ بجا آورد ، و فلانى را اجير كرد براى روزه و نماز من ، و از براى من زكات و مظالم قرار داد به فلانى و فلان ، و چيزى بر ذمّهء من نگذاشت مگر آن‌كه ادا كرد و مرا از عذاب خلاص نمود ؛ خداوند جزاى خير به او بدهد . پس من ترسان از خواب بيدار شدم و تعجّب داشتم از آن خواب تا آن‌كه بعد از مدّتى جماعتى از طهران آمدند . احوال « على طالب » را از ايشان پرسيدم . پس مرا خبر دادند به همان نحو كه در خواب ديده بودم ، حتّى اشخاصى كه نائب شده بودند براى حجّ و نماز و روزهء او مطابق بودند با آنچه در خواب به من گفته بود و نام برده بود ؛ پس من تعجّب كردم از صدق رؤياى خود و مطابق بودنش با واقع . مخفى نماند كه اين خواب تصديق مىكند اخبارى را كه وارد شده كه ثواب روزه و نماز و حجّ و ساير خيرات به ميّت مىرسد و آن‌كه گاهى كه مرده در تنگى و شدّت است به واسطهء آن اعمال فرجى براى او حاصل مىشود ؛ و نيز تصديق مىكند اخبارى را كه فرمودند : « هيچ مؤمنى نيست كه در شرق و غرب عالم بميرد مگر آن‌كه روحش را به وادى السّلام مىبرند » ؛ و در بعض اخبار است كه « گويا مىبينيم ايشان را كه حلقه حلقه نشسته‌اند و با هم حديث مىگويند . » « 1 »

--> ( 1 ) - بحار ج 6 ص 268 ب 8 ح 118 .