علّامهء مجلسى ( رحمة اللّه عليه ) در « حقّ اليقين » از كتاب عقايد شيخ صدوق رحمه اللّه نقل كرده كه فرمود : اعتقاد ما در عقباتى كه در راه محشر است آن است كه : هر عقبه‌اى اسم واجب و فرضى است از اوامر و نواهى الهى ، پس انسان به هر عقبه‌اى برسد كه مسمّى به اسم آن واجب است ، اگر تقصير در آن واجب كرده است او را در آن عقبه هزار سال باز مىدارند و طلب حقّ خدا در آن واجب از او مىكنند ، اگر بيرون آمد از عهدهء آن به عمل صالحى كه در پيش فرستاده باشد يا به رحمتى از خدا كه او را دريابد نجات مىيابد از آن و مىرسد به عقبهء ديگر ، پس پيوسته او را از عقبه به عقبهء ديگر مىبرند و نزد هر عقبه سؤال مىكنند از آنچه او در صاحب اسم آن عقبه تقصير كرده است ، پس اگر از همه سلامت بيرون رفت منتهى مىشود به « دار بقاء » پس حياتى مىيابد كه هرگز مرگ در آن نمىباشد و سعادتى مىيابد كه شقاوت با آن نمىباشد ، و ساكن مىشود در جوار خدا با پيغمبران و حجج « 1 » و صدّيقين و شفعاء و صالحان از بندگان خداى تعالى ، و اگر او را بر عقبه‌اى حبس كنند و طلب كنند از او حقّى را كه تقصير در آن كرده ، و نجات ندهد آن را عمل صالحى كه پيش فرستاده باشد و درنيابد او را رحمتى از جانب حق‌تعالى ، مىلغزد قدمش از آن عقبه فرومىرود در جهنّم ، پناه مىبريم به خداى تعالى از آن . اين عقبات همه بر صراط است ، و اسم يك عقبهء از آنها ولايت است كه همهء خلايق را نزد آن عقبه باز مىدارند و سؤال مىكنند از ولايت امير المؤمنين عليه السّلام و ائمّهء بعد از او عليهم السّلام . اگر اتيان به آن كرده است نجات مىيابد و مىگذرد و اگرنه ، فرومىرود به سوى جهنّم چنان‌كه حق‌تعالى فرموده است :

--> ( 1 ) - حجّت‌هاى الهى ( امامان عليهم السّلام ) .