و من نكح امرأة حراما في دبرها أو رجلا أو غلاما حشره اللّه تعالى يوم القيامة أنتن من الجيفة يتأذّى به النّاس حتّى يدخل جهنّم و لا يقبل اللّه منه صدقا و لا عدلا و أحبط اللّه عمله و يدعه في تابوت مشدودا بمسامير من حديد و يضرب عليه في التّابوت بصفائحه حتّى يبشك [ يتشبّك ] في تلك المسامير فلو وضع عرق من عروقه على أربعمائة أمّة لماتوا جميعا و هو من أشدّ النّاس عذابا . و كسى كه از پشت زنى به حرام با او نزديكى كند يا با پسربچّه يا مردى نزديكى كند ، خداى متعال در روز قيامت او را بدبوتر از مردار محشور مىنمايد كه مردم از بوى او اذيّت مىشوند تا زمانى كه او را به جهنم برود و خداوند به هيچ وجه كلامى را از او قبول نمىكند و اعمال خير او نابود مىشود و او را در تابوتى كه با ميخ‌هاى آهنين بسته شده است ، مىگذارند و با سنگ‌هاى پهن آن‌قدر روى آن تابوت مىزنند كه ميخهايش به بدنش فرومىرود . و اگر چهارصد امت گرفتار گوشه‌اى از گوشه‌هاى اين عذاب شوند ، بدون شك همه آنها مىميرند . و او از كسانى است كه سخت‌ترين عذاب‌ها را دارند . و من زنى بامرأة يهوديّة أو نصرانيّة أو مجوسيّة أو مسلمة أو أمة أو من كانت من النّاس فتح اللّه عليه في قبره ثلاثمائة ألف باب من النّار تخرج منها حيّات و عقارب و شهب من نار فهو يحرق إلى يوم القيامة حتّى يؤمر به إلى النّار و يتأذّى النّاس من نتن فرجه فيعرف إلى يوم القيامة حتّى يؤمر به إلى النّار فيتأذّى به أهل الجمع مع ما هم فيه من شدّة العذاب لأنّ اللّه حرّم المحارم و ما أحد أغير من اللّه تعالى و من غيرته أنّه حرّم الفواحش و حدّ الحدود . و كسى كه با زن يهودى ، مسيحى ، مجوسى ، مسلمان - آزاد باشد يا كنيز - يا غير اينها زنا كند ، خداوند سيصد هزار در از جهنّم در قبرش مىگشايد كه مارها ، عقرب‌ها و شعله‌هاى آتش از آن خارج مىشود ؛ او تا روز قيامت مىسوزد ؛ مردم از بوى بد فرج او آزار مىبينند و او را تا روز قيامت به همين خصوصيت مىشناسند تا زمانى كه دستور برسد او را به جهنّم ببريد . و اهل محشر با وجود عذاب‌هاى سختى كه خود دارند از آن اذيّت مىشوند . زيرا خداوند حرام‌ها را حرام نموده است و كسى باغيرت‌تر از خداى متعال نيست . بخاطر غيرتى كه دارد ، هرزگىها را قطعا حرام نموده و حدود شرعى را تعيين نموده است .