آذونا على ما بنا من الأذى فرجل معلّق عليه تابوت من جمر و رجل تجري أمعاؤه صديدا و رجل يسيل فوه فيحا و دما و رجل يأكل لحمه فيقال لصاحب التّابوت ما بال الأبعد قد آذانا على ما بنا من الأذى فيقول الأبعد مات و في عنقه أموال النّاس لم يجد لها في نفسه أداء و لا وفاء ثمّ يقال للّذي تجري أمعاؤه ما بال الأبعد قد آذانا على ما بنا من الأذى فيقول أنّ الأبعد كان لا يبالي أين أصاب البول من جسده ثمّ يقال للّذي يسيل فوه فيحا و دما فما بال الأبعد قد آذانا على ما بنا من الأذى فيقال الأبعد كان يحاكي فينظر إلى كلّ كلمة حنية [ خبيثة ] فيفسد بها [ فيسندها ] و يحاكي بها ثمّ يغتاب النّاس ثمّ يقال للّذي يأكل لحمه ما بال الأبعد قد آذانا على ما بنا من الأذى فيقول أنّ الأبعد كان يأكل لحوم النّاس بالغيبة و يمشي بالنّميمة . . . . امام صادق عليه السّلام از پدرانش عليهم السّلام و از امير المؤمنين عليه السّلام نقل مىنمايد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمودند : چهار نفر هستند كه اهل جهنّم را علاوه بر آزارهايى كه خود دارند ، آزار مىدهند ، در جهنّم آب جوش خورده و داد و فريادشان بلند است . اهل جهنّم به يكديگر مىگويند : اينان چه كرده‌اند كه علاوه بر شكنجه‌هايى كه خود داريم ، از شكنجه آنان ما نيز در عذاب هستيم ؟ يكى از آنان در تابوتى از آتش آويزان است . يكى ديگر روده‌هايش را مىكشند ، ديگرى از دهنش چرك و خون جارى است . آن يكى گوشت خود را مىخورد ، به كسى كه در تابوت است مىگويند اى دورترين از رحمت خدا ! چه كرده‌اى كه ما علاوه بر شكنجه‌هايى كه خود داريم ، از شكنجه تو نيز در عذاب هستيم ؟ مىگويد : بدانيد كه من دورترين از رحمت خدا ، درحالى مرگم فرارسيد كه اموال مردم به گردنم بود و نمىتوانستم ديون خود را بپردازم . سپس به كسى كه روده‌هايش را مىكشد ، مىگويند : اى دورترين از رحمت خدا ! چه كرده‌اى كه ما علاوه بر شكنجه‌هايى كه خود داريم ، از شكنجه تو نيز در آزار هستيم ؟ مىگويد بدانيد كه من دورترين از رحمت خدا ، اگر بدنم با بول نجس مىشد ، به آن بىاعتنا بودم . آنگاه به كسى كه چرك و خون از دهانش جارى است مىگويند اى دورترين از رحمت خدا ! چه كرده‌اى كه ما با وجود عذاب‌هايى كه خود داريم ، از عذاب تو نيز آزار مىبينيم ؟ مىگويد : بدانيد كه من دورترين از رحمت خدا ، هرسخن بدى را نقل كرده و با آن فساد ايجاد مىكردم . آنگاه به كسى كه گوشت خود را مىخورد مىگويند : اى