مايل به زرد كه در پيشانى ، زانوها و پاهاى خود لكه سفيد دارد ، ببيند - و اگر سفيدى پيشانى او روى بينيش را نيز گرفته باشد كه چه بهتر - در آن روز جز خوشحالى چيزى نبيند و اگر براى انجام كارى برود و آن اسب را ببيند ، كارش انجام خواهد شد . ثواب بردن نام خدا به هنگام سوار شدن : أبي رحمهم اللّه قال حدّثنا سعد بن عبد اللّه عن أحمد بن أبي عبد اللّه عن محمّد بن موسى اليقطينيّ عن الدّهقان عن درست عن أبراهيم بن عبد الحميد عن أبي الحسن عليه السّلام قال قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله إذا ركب الرّجل الدّابّة فسمّى ردفه ملك يحفظه حتّى ينزل فإن ركب و لم يسمّ ردفه شيطان فيقول له تغنّ فإن قال لا أحسن قال له تمنّ فلا يزال يتمنّى حتّى ينزل و قال من قال إذا ركب الدّابّة باسم اللّه و لا حول و لا قوّة إلا باللّه - الحمد للّه الذي هدانا لهذا و سبحان الذي سخّر لنا هذا و ما كنّا له مقرنين إلا حفظت له نفسه و دأبّته حتّى ينزل . . . . امام كاظم عليه السّلام نقل مىنمايند كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمودند : اگر مردى سوار چهارپا شود و نام خدا را ببرد ، فرشته‌اى پشت سر او سوار شده و او را تا هنگام پياده شدن محافظت مىنمايد و اگر هنگام سوار شدن نام خدا را نبرد ، شيطانى پشت سر او سوار شده و به او مىگويد آواز بخوان . اگر بگويد بلد نيستم ، مىگويد : پس آرزو كن خود و يا كسى باشد كه براى تو غنا كند . و او پيوسته آرزو مىكند تا پياده شود و نيز فرمودند : كسى كه وقتى سوار چهارپا شد . نمىگويد : « باسم اللّه و لا حول و لا قوّة إلا باللّه - الحمد للّه الذي هدانا لهذا و سبحان الذي سخّر لنا هذا و ما كنّا له مقرنين » ، مگر اينكه خود و چهارپايش تا زمانى كه پياده شوند محفوظ مىمانند . باب نادر در ثواب چهارپا : حدّثني محمّد بن الحسن عن محمّد بن الحسن الصّفّار عن يعقوب بن يزيد عن محمّد بن آدم عن أبيه عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله ما من دابّة عرّف بها خمس وقفات إلا كانت من نعم الجنّة . . . . امام صادق عليه السّلام نقل مىنمايند كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمودند : چهارپايى نيست كه چهار بار با آن به مواقف حج رفته باشند ، مگر اينكه آن چهارپا از چهارپايان بهشتى است .