ترجمه : هر كس خدا را شناخت دلش از اميدوارى به خدا و ترس او خالى نباشد . شرح : يعنى هركه خدا را شناخت دل او از خدا هراسان و به او اميدوار باشد . يا كسى كه خدا را شناخت تنها به خدا اميدوار و تنها از خدا مىترسد و از هيچ كس ديگر نمىترسد و تنها به خدا چشم اميد دارد و به غير او ابدا اميدوار نيست . موحّد چه در پاى ريزى زرش * چه شمشير هندى نهى بر سرش اميد و هراسش نباشد ز كس * بر اين است بنياد توحيد و بس كلمهء 3 - قال أمير المؤمنين عليه السّلام : ينبغى لمن عرف اللّه أن يتوكّل عليه . « 2 » ترجمه : هر كه خدا را شناخت سزاوار است كه تنها بر او توكّل كند . شرح : در كلمهء ديگر فرمود هركه ايمانش قوىتر است توكّل او بر خدا بيشتر است و هركه توكّل او بر خدا بيشتر است خداشناس‌تر است و اعتماد در كارها به غير خدا نداشته و تمام توجّهش در كلّيهء امور به خدا باشد و كارش همه را به حق واگذارد و بالنتيجه تمام امور مشكل را خدا بر او آسان گرداند كه فرمود : من توكّل

--> ( 2 ) . غرر و درر آمدى ، ط صيدا ، ص 264 ، س 13 . قوله : « توكّل أن . . . » بيت از متألّه سبزوارى است . ( غرر الفرائد ، مقصد هفتم در علم اخلاق ، فريدهء هشتم در توكّل ، ص 351 ، ط ناصرى ) و لكن جناب استاد الهى رضوان اللّه عليه بجاى « مقدّر الأمور » نقل فرموده است « مدبّر الأمور » و صحيح آن « مقدّر » است ، و استاد از حفظ نقل كرده است كه « مدبّر » را به جاى « مقدّر » آورده است . قوله : « من فوّض أمره . . . » غرر و درر آمدى ، ط صيدا ، ص 198 ، س 14 .