رَبِّكَ ذِي الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ ( 55 / 78 ) . و آن وجه ديگر اعنى ظهور در فعل تسميه يافت به نور و ظلمت و ايمان و كفر و روح و جسد : خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ ( 67 / 2 ) وَ جَعَلَ الظُّلُماتِ وَ النُّورَ ( 6 / 1 ) . حقيقت - در مظهر كلى كه نقطهء آخرين محيط مراتب وجود است - آن‌چنان كه تو را روشن گردد - هر دو وجه بر وفق نقطهء اول مجتمع گشت كه مركب بود از غايت سفل مركز و علو محيط اعنى عنصر خاكى و روح اضافى ، و از اين سبب مسجودى و خلافت را سزاوار آمد : وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ( 2 / 31 ) و : ما مَنَعَكَ أَنْ تَسْجُدَ لِما خَلَقْتُ بِيَدَيَّ ( 38 / 75 ) . خاتمه - ظهور اين كمال يگانگى او بود كه ختم نوع آخرين است . مقصود اظهار است از آنكه علت غايى به وجود ذهنى متقدم است و به وجود خارجى متأخر كه : نحن الآخرون السابقون .