در بيان « باء » بسمله كه اشاره است به پوشيده شدن احديت هويت در پرده‌هاى درجات امكانى ، و نيز اشاره است به تجليات وجودى كه به واسطهء فيضانش افراد مراتب موجودات تكوين مىيابند . 19 در بيان كسرهء « باء » بسمله كه اشاره است به اينكه چون نقطه كليد رازهاى اعيان كلمات است ، همين طور اشاره است به گشوده شدن دروازه‌هاى عالم امكان به واسطهء تعين اول كه كليد رازهاى پنهان و رابطهء تعلق قدرت به مقدورات و علم به معلومات است و از آن ، دروازه‌هاى مراتب جبروت و حقايق ملكوت گشوده مىشود . 20 در بيان اينكه هر حقيقتى عبارت است از حرف غيبى و كلمهء غيبى و حرف وجودى و كلمهء وجودى . 20 در بيان اينكه هر يك از نقطه و اعراب داراى پنج مرتبه ثبوتى و ششمى سلبى مىباشد . 21 در بيان اينكه او - تعالى - در آخر بودنش اول است و در اول بودنش آخر و در باطن بودنش ظاهر است و در مظاهر ظهورش باطن . 21 در بيان اصالت و وحدت وجود از زبان مولوى و عطار و ابن عربى و قونوى و ملاصدرا و غيرهم - قدس الله اسرارهم - . 21 در بيان اينكه نقطه هيولاى كلمات است و به ذات خود تمامى موجودات را قابل است و در مقابل تمامى مراتب وجود كامل و تام است - چون تمامى موجودات با حقايق كلام مطابقه دارند - و بيان عوارض ذاتى و غير ذاتى - . 24 در بيان اينكه واحد خود عدد نيست ولى اعداد از آن پديد مىآيند ، و مطابقهء بين نقطه و حروف و جابجايى آن در حروف و حروف ابجدى . 25 در بيان شكل نقطه كه كروى است و شكل مدوّر بهترين شكلهاست و مطابقه‌اش با ذات قديم تعالى كه منزه از جهات و آميزش به امكانيات و ناممكن بودن تعريف حقيقت ذات او . 27 در بيان جهات نقطهء حسى و مطابقه‌اش با انسان ، و توجهات نقطه و كره به جهات و نواحى مختلف عالم اشاره است به سريان تجليات وجودى و احاطهء مراتب علمى ذاتى او به