اعتبار حكم اصول ، در فروع سارى و جارى مىگردد . هر حرفى از حروف « بسمله » و فاتحه و هر سوره‌اى را اجمالى است و آيات و كلمات و حروفش را گسترشى ، بنابراين دايره‌اى كه داراى دو قوس و برزخى كه فراگير آن‌دو است ( رسم نما ) و آن در اين مختصر - و نه در تمام عالم - نمىگنجد ، چنان‌كه خداوند متعال فرموده : « قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً - بگو : اگر دريا مركب كلمات [ آفرينش ] پروردگارم باشد ، پيش از آن‌كه كلمات پروردگارم تمامى گيرد ، دريا تمامى پذيرد ، اگرچه نظير آن را نيز به كمك آوريم - كهف / 109 » پس بدان‌چه كه نوشتيم بسنده مىنماييم و همان‌جا كه بازايستاديم ، مىمانيم : « وَ اللَّهُ يَقُولُ الْحَقَّ وَ هُوَ يَهْدِي السَّبِيلَ - خداست كه سخن درست مىگويد و همو به راه راست هدايت مىكند - احزاب / 4 » سپاس مر پروردگار را در آغاز و انجام و در آشكار و پنهان .