نتيجهء اين بحث خداوند ، آدم ( ع ) را بخشيد و او را براى هدايت مردمان و تبليغ آنچه را كه انسانهاى اوليهء هم عصر او از احكام اسلام به آن نياز داشتند برگزيد و انتخاب فرمود . آنگاه او را به نزد خود برد ، و اوصياء او پس از وى به محافظت و پاسدارى از شريعت او و تبليغ آن براى هدايت مردمان برخاستند . بشر تا زمان ادريس پيامبر ( ع ) مرحله ، به مرحله به تمدن و گسترش آن نزديكتر مىشد ، و در كنار پيشرفت تمدن نيازمند به بيان و شرح تازه‌اى از احكام اسلامى در مسير زندگى خويش بود . اين بود كه خداوند به ادريس پيامبر ( ع ) آنچه را كه مردمان هم عصرش از احكام اسلام به آن نياز داشتند وحى فرمود ، و آن حضرت نيز رسالت خود را به نكوترين وجهى به انجام رسانيد ، آنچه را كه خداوند به او وحى كرده بود به منظور هدايت مردمان به ايشان تبليغ كرد ؛ پس از آن ، حكمت الهى بر آن قرار گرفت كه او را به جايگاه بلند مرتبه‌اى بركشد ، و خدا مىداند كه او را چگونه و به كجا بالا برده است ، و اين بحث را نيز مجالى براى پيگيرى آن نيست . گذشته از اين ، از اخبار انبياء و اوصياء در مصادر اسلامى چنين دريافتيم كه هر يك از ايشان از وصىّ خودش دربارهء نور حضرت خاتم پيامبران ( ص ) ( كه به او منتقل مىشد ) پيمان مىگرفت ، و او نيز با وصى بعد از خودش چنين مىكرد و او را متعهد مىنمود . تأكيد بر اين پيمان گرفتن ، در قرآن مجيد به خوبى نمايان است : وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ النَّبِيِّينَ لَما آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتابٍ وَ حِكْمَةٍ ثُمَّ جاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِما مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَ لَتَنْصُرُنَّهُ قالَ أَ أَقْرَرْتُمْ وَ أَخَذْتُمْ عَلى ذلِكُمْ إِصْرِي قالُوا أَقْرَرْنا قالَ فَاشْهَدُوا وَ أَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ ( ) فَمَنْ تَوَلَّى بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ « 1 » و هنگامى كه خداوند از پيامبران پيمان گرفت ، كه چون به شما كتاب و حكمت بخشيدم ، آنگاه كه پيامبرى آمد كه گواهى به درستى كتاب شما داد ، بايد كه به او ايمان آورده ياريش كنيد ( خداوند به پيامبران فرمود : ) آيا اقرار داريد و از

--> ( 1 ) - آل عمران / 81 و 82 .