روشهاى موجود در بررسى « عقايد اسلامى » را با راه و روش اهل بيت عليهم السّلام مقايسه ، فراروى خوانندگان قرار داده و برترى راه اخير را روشن و بيان مىداريم . اختلافات عقيدتى ، ريشه و تاريخ آن اختلافات فكرى و عقيدتى مسلمانان از همان دوران پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نمودار شد ولى به اندازه‌اى نبود كه به پيدايش مذاهب كلامى ، و مكاتب فكرى بيانجامد . زيرا ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم خود شخصا به درمان آن پرداخته و مجال گسترش به آن نمىدادند ؛ به ويژه كه روح صداقت و برادرى و محبت بگونه‌اى بر جامعه اسلامى آن روز حاكم بود كه در تاريخ بىبديل يا كم نظير است . براى نمونه ، موضوع « قدر » و سرنوشت انسانها بود كه ذهن و فكر صحابه و ياران پيامبر را به خود مشغول داشته و آنان را به بحث و گفتگو در اطراف آن وامىداشت تا آنجا كه در نهايت به مراء و خودنمائى و جدال كشيد و صداى درگيرى آنان به گوش پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم رسيد و آن حضرت - چنان كه در كتابهاى حديث آمده - بدين گونه آنان را از ادامه آن بر حذر داشت : احمد بن حنبل از عمرو بن شعيب از پدرش از جدش روايت كرده كه گفت : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روزى از منزل بيرون آمد و مردم را در حال گفتگو درباره « قدر » ديد - راوى گويد : - رنگ چهره پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از شدت خشم بگونه‌اى سرخ شد كه گويا دانه انار بر رخسار مباركش پراكنده‌اند ! فرمود : « شما را چه شده كه به [ جرح و تعديل و تجزيه و تحليل ] كتاب خدا پرداخته و بخشى از آن را با بخش ديگر مقايسه [ و نفى و اثبات ] مىكنيد ؟ پيشينيان شما به خاطر اين كارها نابود شدند ! » « 1 » قرآن كريم و سنّت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اصول عقايد اسلامى و مبانى اساسى آن را - به نحو كلّى - براى امت اسلامى بيان داشته‌اند ؛ برخى پرسشهاى بعدى از آن رو مطرح شد كه [ در ظاهر ] پاسخ صريحى در قرآن و سنّت براى آنها نبود و مسلمانان نيازمند استنباط و اجتهاد

--> ( 1 ) - « مسند احمد » ، ج 3 ص 178 - 196 .