هدايت خدا پيروى كند و يك گام در صراط مستقيم الهى به پيش رود ، خداوند دستش را گرفته و ده گام جلوترش مىبرد ، سپس به خاطر آثار عملش در دنيا و آخرت هفتصد برابر پاداشش مىدهد ، و خداوند به مقتضاى حكمت و سنّت خويش براى هر كس بخواهد مىافزايد . ما در گذشته مثالى زديم و گفتيم : خداوند اين دنيا را همانند مهانسرائى از نوع " سلف سرويس " براى مؤمن و كافر هر دو آماده كرده است ، چنان كه در سوره اسراء ( 20 ) مىفرمايد : كُلًّا نُمِدُّ هؤُلاءِ وَ هَؤُلاءِ مِنْ عَطاءِ رَبِّكَ وَ ما كانَ عَطاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً . هر دو گروه ، اينان و آنان را ، از عطاى پروردگارت افزون مىدهيم ، زيرا عطاى پروردگارت هرگز از كسى دريغ نشده است . براستى اگر امداد الهى نبود ، و بندگان خدا توان جسمى و فكرى خويش و امكانات آماده و مسخّر اين عالم را از خداى سبحان نداشتند ، نه مؤمن ره يافته مىتوانست عمل صالح و شايسته انجام دهد ، و نه كافر گمراه توان اقدام زيانبار فاسد را داشت ، راستى اگر خداوند يك لحظه عطاى خود را از انسان سلب كند ، حتى اگر جزء كوچكى از آن باشد : بينائى ، سلامت ، عقل و انديشه و . . . و . . . چه مىتواند بكند ؟ بنابراين ، انسان هر چه مىكند به اختيار خود و به وسيله ابزارى است كه خداوند به او بخشيده است . پس انسان در انتخاب مختار و در اكتساب وامدار است . آرى ، انسان در اين عالم خودكار محض نيست چنان كه مجبور صرف هم نيست ، نه همه كار اين عالم به او واگذار شده و نه بر كارى كه انتخاب مىكند مجبور است ، بلكه امرى است ميان دو امر [ امر بين أمرين ] ، و اين همان مشيت خدا و سنّت و قانون او درباره افعال بندگان است . " وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا " و هرگز در سنت الهى تغيير و تبديلى نيابى !