فليس معذرة فى فعل فاحشة * قد كنت راكبها فسقا و عصيانا تو همان امام حقى كه به يمن طاعت او * به قيامت آرزويم كرم خدات باشد تو ز دين ما به يك دم همه شبهه را زدودى * مگر از خدات خواهم كه بر او جزات باشد پس از اين بيان روشن نسزد گناه بر من * كه نه معذرت توانم نه مرا نجات باشد " روايت دوّم " : روايت دوم را از ششمين امام از امامان اهل بيت عليهم السّلام ، امام ابو عبد اللّه جعفر بن محمد الصادق عليه السّلام مىآوريم كه فرموده : إنّ النّاس فى القدر على ثلاثة اوجه : رجل زعم انّ اللّه عزّ و جلّ اجبر النّاس على المعاصى فهذا قد ظلم اللّه فى حكمه فهو كافر . و رجل يزعم انّ الأمر مفوّض إليهم فهذا قد أوهن اللّه فى سلطانه فهو كافر . و رجل يزعم انّ اللّه كلّف العباد ما يطيقون و لم يكلّفهم ما لا يطيقون و إذا احسن حمد اللّه و إذا اساء استغفر اللّه فهذا مسلم بالغ . مردم درباره " قدر " بر سه راه رفته‌اند : 1 - كسى كه عقيده دارد خداى عزّ و جلّ مردم را بر گناهان مجبور كرده است ، او درباره فرمان [ بازدارنده ] الهى به خدا ستم كرده ، پس او كافر است . 2 - كسى كه معتقد است همه كارها به مردم واگذار شده ، او خدا را در قدرت و سلطنت خويش ضعيف و ناتوان پنداشته ، پس او [ نيز ] كافر است . 3 - كسى كه عقيده دارد خداوند بندگان را به آنچه مىتوانند مكلّف كرده ، و آنچه را در توانشان نيست از آنان نخواسته است ، او هرگاه كار نيكى انجام دهد خدا را سپاس گويد و اگر كار بدى از او سر زند از خدا آمرزش مىخواهد ، اين همان