نتيجه بحث خداوند در سوره " اعلى " فرمود : " ربّ " مخلوقات همان است كه آنان را به بهترين وجه آفريد ، سپس آماده پذيرش هدايتشان فرمود ، پس از آن حدود و اندازه زندگى هر يك را معين و آنها را هدايت نمود . در آيات بعدى چراگاه حيوان را مثال زد و فرمود : " ربّ " همان است كه چراگاه حيوانات را بيرون آورد و آن را پرورش داد تا پس از سبزى شديد به پايان رشد خود يعنى " گياه خشكيده " برسد . همچنين در سوره " رحمان " كه آيات آن را آورديم و همه در وصف " ربوبيت " بود در ابتداى آن به پرورش انسان - از راه آموزش بيان - اشاره كرد و فرمود : " خَلَقَ الْإِنْسانَ . عَلَّمَهُ الْبَيانَ " انسان را آفريد و او را سخن گفتن آموخت . يعنى او را براى پذيرش هدايت آماده كرد . و در سوره " علق " به گوشه ديگرى از صفات " ربوبيّت " در پرورش انسان اشاره كرد و فرمود : خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ عَلَقٍ . . . الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ( ) عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ . انسان را از خون بسته آفريد . . . همان كسى كه به وسيله قلم آموزش داد ( ) و به انسان آنچه را نمىدانست تعليم فرمود . يعنى او را براى پذيرش هدايت آماده ساخت . هر دو مورد مذكور [ آموزش بيان و تعليم با قلم ] شرح كلمه " سوّى " است كه در سوره " اعلى " آمده است . در سوره " شورى و نساء و آل عمران " چگونگى هدايت انسان به وسيله " ربّ العالمين " را شرح و بسط داده و فرمود : براى انسان دين " اسلام " را مقرر داشت و آن را در كتاب‌هاى خود به سوى پيامبرانش فرستاد و . . . در سوره " يونس و اعراف " فرمود : پروردگار شما همان خداوندى است كه آسمانها و زمين را آفريد و آنها را هدايت تسخيرى فرمود .