يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ * وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ * همان پروردگارى كه مرا غذا مىدهد و سيراب مىنمايد . و هنگامى كه بيمار شوم مرا شفا مىدهد . و آنكه مرا مىميراند و سپس زنده مىكند . و كسى كه اميد دارم گناهم را در روز جزا ببخشد . « 1 » قرآن هنگامى كه اخبار استدلال و محاجه پيامبران با اقوام خويش را تكرار مىكند ، در هر بار ، بخشى از آن را متناسب با آنچه در آن سوره آمده ، بيان مىدارد ، يعنى تنها آنچه را كه براى توجيه فكرى و ارشاد و هدايت مردم و اطرافيان پيامبر اعم از مسلمان و مشرك و يا يهود و نصارى لازم مىداند ، آن را تكرار مىكند ، زيرا قرآن كتاب تاريخ نيست تا اخبار پيشينيان را ، آنگونه كه واقع شده ، سلسله‌وار پىگيرى و بيان نمايد . پس از بررسى مبارزات پيامبران ، و اينكه دانستيم بيشتر درگيرى آنان درباره " ربوبيّت ربّ العالمين " بود ، و " ربّ العالمين " يعنى همان ربّ انسان ، همان كه زندگى او را تقدير كرد و نظام متناسب با فطرتش را براى او تشريع فرمود ، نظامى كه نامش " دين اسلام " است ، دينى كه آن را به همه پيامبرانش وحى كرد ، و آنان براى رساندنش به مردم بپاخاستند ، جاى اين سؤال باقى است كه اگر چنين است و دين خدا تنها اسلام است ، پس معناى " نسخ شريعت " برخى پيامبران به وسيله شريعت پيامبر ديگر چيست ؟ اين چيزى است كه - به يارى خدا - در مبحث بعدى ، " نسخ در مسير انبياء " در جزء دوم كتاب به بررسى آن مىپردازيم . و الحمد للّه ربّ العالمين

--> ( 1 ) - شعرا / 82 - 79