مىكنند ) ابراهيم عليه السّلام اين طايفه را با سخنانى كه درباره ستارگان و ماه و خورشيد گفت راهنمائى كرد ، و با گفتن : " هذا ربّى " به هنگام طلوع آنها و " لا احبّ الآفلين " به گاه غروبشان ، اساس تفكر آنان را در هم ريخت ، و در پايان با گفتن : " إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ " راه راست را به آنان نشان داد . ج - جهاد ابراهيم عليه السّلام در « توحيد ربّ » به معناى تنها قانونگذار نظام هستى خداوند در سوره بقره از اين جهاد خبر مىدهد و مىفرمايد : أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْراهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ قالَ أَنَا أُحْيِي وَ أُمِيتُ قالَ إِبْراهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ . . . آيا نديدى آن را كه با ابراهيم درباره پروردگارش محاجه و گفتگو كرد ؟ آنكه خداوند به او سلطنت داده بود ، هنگامى كه ابراهيم گفت : ربّ من آن كسى است كه زنده مىكند و مىميراند . او گفت : من نيز زنده مىكنم و مىميرانم ! ابراهيم گفت : خداوند خورشيد را از مشرق مىآورد ؛ تو آن را از مغرب بياور ! آن مرد كافر مبهوت و درمانده شد و « 1 » . . . منطق خليل عليه السّلام در اين آيه ، منطق قرآن در سوره " اعلى " است كه مىفرمايد : پروردگار ، همان خداوندى است كه آفريد و منظم كرد ، و اندازه كرد و هدايت نمود . و مثال موجودات در اين باره ، مثال همان چراگاهى است كه پروردگار عالميان آن را رويانيد و سپس خشك و تيره‌اش گردانيد ، يعنى موجودات را حيات داد و سپس آنها را ميرانيد . استدلال ابراهيم عليه السّلام توانمند و روشن بود ، ولى طاغوت زمان او كه مىخواست آن را با پوششى گمراه‌كننده مستور كند ، گفت : اگر " ربوبيت " از آن كسى است كه زنده مىكند و مىميراند ، من نيز زنده مىكنم و مىميرانم ! دستور داد زندانى محكوم به اعدامى را آوردند و آزادش كرد ، و انسان بىگناهى را كه مىگذشت گرفته و اعدامش نمود ، و با اين كار اطرافيان مترف خود را به شبهه

--> ( 1 ) - بقره / 258