1 - نبى ، رسول و وصى الف - نبىّ و نبوّت نبوت در لغت به معناى بلندى و علوّ مقام است ، خداوند در سوره آل عمران مىفرمايد : ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتابَ وَ الْحُكْمَ وَ النُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِباداً لِي مِنْ دُونِ اللَّهِ . . . براى هيچ انسانى سزاوار نيست كه خداوند ، كتاب آسمانى و حكم و نبوت به وى دهد . سپس او به مردم بگويد : غير از خدا مرا پرستش كنيد . . . « 1 » پس نبوت منزلتى ويژه است ، و نبى ، به واسطه علمى كه خدا به او داده ، و مقام قربى كه ارزانيش داشته ، بر ديگران برترى يافته است . بنابراين ، نبى كسى است كه چنين منزلتى را دارا باشد ، همين معنى را در خطاب خداى متعال به نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلم در سوره احزاب مىيابيم كه مىفرمايد : يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً * وَ داعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَ سِراجاً مُنِيراً * اى پيامبر ! ما تو را گواه فرستاديم و بشارت دهنده و ترساننده ، و دعوت‌كننده به سوى خدا ، به فرمان او ، و چراغى روشنگر . « 2 »

--> ( 1 ) - آل عمران / 79 ( 2 ) - احزاب / 45 و 46