دانست كه از جملهء اعداء ، شيطان و نفس امّاره است ، كما قال اللّه تعالى و رسوله - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - : إِنَّ الشَّيْطانَ لَكُما عَدُوُّ مُبِين « 1 » . و : « اعدى عدوّكَ نفسك الّتى بين جنبيك . » « 2 » پس بنابراين ، حتّى شيطان و نفس امّاره را هم تسلّطى بر خوانندهء اين دعا نيست ، زيرا كه قاعده است كه نكره در سياق نفى ، مفيد عموم است . « و كلّ من قصد إلى عداوته ترجع العداوة إلى صاحبها » : و هر كس قصد كند به سوى دشمنى آن ، هر آينه ضرر و مكر و عداوت آن شخص به خودش بر مىگردد ، يعنى هر مكر و ضررى و حيله‌اى كه از براى خوانندهء اين دعا مهيّا و آماده كرده ، و بال آن مكر و خدعه و ضرر و حيله به صاحبش بر مىگردد ، كما قال اللّه تعالى : لا يَحيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلاَّ بِاهْلِهِ « 3 » زيرا كه مداومت كنندهء بر اين دعاى مبارك از راه محبّت و اخلاص و اعتقادى كه به ولايت جناب امير المؤمنين و امام المتّقين و وصىّ رسول ربّ العالمين دارد ، و او را امام بر حق و وصىّ مطلق بلا فصل و ولىّ مطلق و سيد ائمّهء اثنا عشر - صلوات اللّه عليهم ما دامت الشمس و القمر - مىداند ، دعاى مرويّه از او را مداومت مىكند و دلش را به خدا و ولىّ خدا بسته است ، و در ميان ساير ادعيه و اذكار اين دعاى ولى اللّهى مختارش و دل پسندش شده و همهء اين‌ها حاكى است از بستن دل به آن جناب ، و مشخص و محقّق است كه دل بستهء به خدا و ولىّ خدا را خوف و ترس از دشمن نيست و نبايد باشد ، چنانچه گفته‌اند : دل وابسته به حق را خطر از دشمن نيست * هيچ حرزى چو دل خود به خدا بستن نيست و كما قال اللّه تعالى : اللّهُ وَلِىُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ الَى النُّورِ « 4 » ،

--> ( 1 ) الاعراف : 22 ، ان الشيطان لكما عدوّ مبين . ( 2 ) عدة الداعى - ص 295 . ( 3 ) فاطر : 43 . ( 4 ) البقرة : 257 .