مهدى فرمانيان

200

آشنايى با فرق تشيع ( فارسى )

فرزند ارشد دختر عبد البهاء زعامت بهائيان را به عهده گرفت كه تا سال 1975 ميلادى ادامه يافت . شوقى بر خلاف نياى خود داراى تحصيلات رسمى در آكسفورد و دانشگاه آمريكايى در بيروت بود و نقش مؤثرى در تاريخ بهائيه ايفا نمود . وى با توسعه تشكيلات ادارى و تأسيس تشكيلاتى به نام « بيت العدل » و معبدهاى قاره‌اى موسوم به « مشرق الاذكار » فرايند گسترش آيين بهائى را در دههء شصت ميلادى در اروپا و آمريكا سرعت بيشترى داد . در زمان حيات شوقى افندى حكومت اسرائيل در فلسطين اشغالى تأسيس شد و شوقى از تأسيس اين دولت حمايت كرد و مراتب دوستى بهائيان را نسبت به كشور اسرائيل ، به رئيس جمهور آن ابلاغ نمود . وى تصميم گرفت تا فلسطين اشغالى را مركز اصلى بهائيان قرار داده ، دولت يهود را به‌عنوان پناهگاه و تكيه‌گاه اين فرقه درآورد . « 1 » تشكيلات بهائيان كه شوقى افندى به آن « نظم ادارى امر اللّه » نام داد ، زير نظر مركز ادارى روحانى بهائيان در شهر حيفا ( در فلسطين اشغالى ) اداره مىگردد . بنابه توصيهء شوقى اين تشكيلات به شخص مطمئنى به نام « چارلز ميسنى ريمى » آمريكايى واگذار شد . « 2 » از اين‌رو وقتى كه شوقى افندى در سال 1336 ش ( 1957 م ) به طرز مشكوكى در لندن جان سپرد ، « ميسنى ريمى » فرزند يكى از روحانيون كليساى اسقفى جاى وى را گرفت و گروه « بهائيان ارتدوكس » را پديد آورد كه امروزه در آمريكا و هندوستان و استراليا و چند كشور ديگر پراكنده‌اند . از سوى ديگر بهائيان ساكن در فلسطين اشغالى رهبرى « ريمى » را نپذيرفتند . آنان با انتخاب همسر شوقى افندى ، روحيهء ماكسول و تعدادى از منتخبان شوقى ملقب به « اياديان امر اللّه » اكثريت بهائيان را به خود جلب و مخالفان خويش را طرد و بيت العدل را در سال 1963 ميلادى تأسيس كردند . از اين گروه هم اينك سه نفر از جمله روحيه ماكسول در قيد حيات هستند و با كمك افراد منتخب بيت العدل كه به « مشاورين قاره‌اى » معروف‌اند ، رهبرى اكثر بهائيان را برعهده دارند . « 3 » در سال‌هاى اخير عده‌اى ديگر از بهائيان به رهبرى جوانى از بهائيان خراسان به نام جمشيد معانى ، كه خود را « اسماء اللّه » مىخواند ، گروه ديگرى از بهائيان را تشكيل دادند كه در

--> ( 1 ) . شوقى افندى ، پيشين ، ج 4 ، ص 31 . ( 2 ) . اسماعيل رائين ، انشعاب در بهائيت پس از مرگ شوقى ربانى ، مؤسسه تحقيقى ، ص 150 . ( 3 ) . همان ، ص 190 ؛ فضل اللّه مهتدى ، پيام پدر ، ص 222 ، امير كبير ، تهران ، 2536 - 1356 .