درس هفدهم غاليان مقدمه على رغم غناى مذهب شيعه در جوانب مختلف فقهى ، كلامى ، تفسيرى و حديثى ، اين مذهب آنگونه كه انتظار مىرفت نتوانست در طول تاريخ ، خود را به‌عنوان يك مكتب اصيل اسلامى در ميان مسلمانان مطرح كند . تعجّب از اين مسئله هنگامى افزون مىشود كه تلاش‌ها و مجاهدت‌هاى خارج از حدّ تصور امامان معصوم ( ع ) و نيز كوشش‌هاى دانشمندان و بزرگان شيعه را در نظر بگيريم و در يك سنجش تاريخى آن را با تلاش‌هايى كه در راه جا انداختن مذاهب رايج مسلمانان انجام گرفته ، بسنجيم و در برخى از موارد غيرقابل مقايسه بودن آنها را دريابيم . اين امر گرچه مىتواند ريشه در علل و عوامل مختلف همانند سياست حاكمان غاصب در دور كردن مردم از اهل بيت عصمت و تبليغات دشمنان و مخالفان اين مكتب داشته باشد ، اما در اين ميان نبايد سهم كسانى را ناديده گرفت كه در طول تاريخ و به‌ويژه در زمان حضور ائمه ( ع ) ، خود را به‌عنوان شيعه در صفوف شيعيان جاى دادند و با مطرح كردن عقايد خرافى ، و جعل احاديث ، خوراك تبليغاتى براى دشمنان و مخالفان اين مذهب را فراهم ساخته ، زمينه تنفّر ديگر مسلمانان را از اين مكتب به وجود آوردند . اين گروه كه آنها را با عنوان « غاليان » مىشناسيم ، در زمان حضور ائمه ( ع ) و به‌ويژه آن زمان كه فرصت مناسبى در اختيار امامانى همچون امام صادق ( ع ) براى معرفى معارف شيعه قرار گرفته بود ، با شدت بخشيدن به تلاش‌هاى خود و سوء استفاده از نام امام و شيعه ، و با معطوف ساختن بخش عمده‌اى از تلاش ائمه ( ع ) به سمت مبارزه با آنها و سعى پيشوايان دين در راه تفكيك بين شيعه و غالى ، كارىترين ضربات را بر پيكر تشيع راستين وارد كردند ؛ ضربه‌اى كه تأثير آن قابل مقايسه با تلاش‌هاى حكومت‌ها و تبليغات