اى كسى كه او را در ميان مصيبت و اندوه رها كردى ( 113 ) [ در همه جاى زمين در جستجوى جاى آرامى بودم ] در همه جاى زمين در جستجوى جاى آرامى بودم هرگز جاى آرامى نيافتم ( نديدم ) من از روزگار عطايايى گرفتم و او نيز از من چيزهايى گرفت ولى بخشش او گاهى شيرين بود و گاهى تلخ « 1 » از خواسته‌هايم پيروى كردم ، ولى مرا برده كردند و اگر به قضا ( سرنوشت ) رضا داده بودم ، آزاد بودم ( 114 ) [ مرا محافظت كردى تا از منزلگه هلاكت نجات دهى ] مرا محافظت كردى تا از منزلگه هلاكت نجات دهى هنگام منازعه دستاويز من تو هستى و هنگام تشنگى ، سيرابى من تويى چون عارفى كه او را برترى داده باشند او را جز خدا به كار نيايد در درياهاى پرآب شنا كردند ( غوطه‌ور شدند ) تا گوهر وحى را بيابند و مهرهاى غيب را بشكند از آنچه دل دوست اندوهگين را زنده كند هركسى كه در رسيده به دوست سرگشته باشد او را مرده‌اى چون زنده ببينى

--> ( 1 ) . هنگامى كه حلاج به سوى چوبه دار برده مىشد گفت : اى يارىدهنده براى نابودى من ، مرا براى فناء يارى نما و از قول ابو العلاء واسطى نقل كرده‌اند كه : چون حسين بن منصور حلاج را براى اعدام حاضر كردند با سرافرازى كامل و و در زنجير اين دو بيت را سرود .