64 [ اتّحد المعشوق بالعاشق ] اتّحد المعشوق بالعاشق * انقسم الموموق للوامق و اشترك الشّكلان فى حالة * فامتحقا فى العالم الماحق منابع عطف الألف المألوف على اللام المعطوف ، ديلمى از شاگردان محمد ابن خفيف شيرازى ، ( 371 / 2 - 981 م ) ، تحقيق ج . ك . فاديه ، مصر 1960 ، صص 70 - 69 . نسخهء ( ك ) ، ص 72 . سعدى ضناوى ، ص 58 . لغات الموموق و الوامق : از المقه و آن عشق است ، آن دو محبوب و محبّ هستند . امتحقا : محو شده‌اند ، « من المحاق فى القمر ، لأنه طلع مع الشمس فمحقته » . المحق در اصطلاح صوفيه : فناء وجود عبد در ذات حق تعالى است ، چندانكه « محو » فناء افعالش در فعل حق و الطمس فناء صفات در صفات حق است . تحقيق 1 . در بيت اول « بالعاشق » به صورت « للعاشق » آمده است . 2 . در بيت دوم صاحب كتاب عطف الألف المألوف ، « فامتحقا » را به صورت « فامتحنا » آورده است . ديلمى در ابتداى اين قطعه آورده است : « شنيدم كه ابا عبد اللّه الحسين بن محمد هاشمى در اهواز گفت منصور حلاج وارد جامع اهواز مىشود ، دو جوانى را مىبيند كه بر ستونى نشسته‌اند و مىگفتند ما هر دو از دوستداران و عاشقان باشيم ، حسين به آنها نگاه كرد و گفت : يك روز به عمرتان باقى نمانده است . بعدا دربارهء آن دو سوال كرد ، گفته شد كه هر دو مردند ، لحظه‌اى تأمل كرد ، آنگاه اين دو بيت را سرود . »